Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 30 september 2019

In een droom kan alles

Vannacht droomde ik dat ik bij iemand thuis was.

Het was een moeder waarvan ik altijd het idee heb gehad, dat zij het goed voor elkaar heeft.
De samenstelling van haar gezin is ingewikkeld, maar toch lijkt alles prima te verlopen.
Er is balans en harmonie.
Een van haar kinderen is een meisje dat jaren bij mijn zoontje in de klas zat. Nu zijn ze een school verder en zitten ze wel weer bij elkaar op school, maar allebei in een andere klas.
Ik was daar op bezoek en ik voelde me best thuis.
Heel thuis.
Ik had daar zelfs een appeltaart gebakken. Waarom weet ik niet, want volgens mij was er niemand jarig.
Wel is het zo dat ik de laatste tijd regelmatig in het weekend iets ga bakken. Zo heb ik al vaker appeltaart gebakken en ook roomboter cake. Soms een variant, want dan doe ik er iets doorheen zoals bijvoorbeeld kaneel en/of appel.
In huis gaat het dan heel lekker ruiken en de geur geeft een bepaalde dimensie of iets dergelijks.
Ook de kinderen worden er blij van en kunnen niet wachten om een stukje te krijgen.
Ik zat daar in dat huis op de bank en het viel me op dat de scheidingsmuur met de buren van glas was.
Zo kon een ieder dus echt een kijkje nemen bij zijn of haar buren. Heel apart toch?
Ik vroeg me af of dit alleen bij dit huis zo was of bij elk huis op het rijtje.
Nu herinner ik me dat die mensen (dus die vrouw met het gezin in harmonie) in het echt helemaal niet in een rijtjeshuis wonen, maar in een vrijstaand huis.
Enfin, we weten; in dromen is er van alles mogelijk. Zeker als een droom ons iets te vertellen heeft, wordt alles zodanig aangepast dat de boodschap zo goed mogelijk zou kunnen overkomen.
Ik ben ervan overtuigd; het (de droom) wil iets ‘zeggen’. Maar wat? In het mooiste geval komen wij daarachter.
Ik zat dus op die bank en ineens zag ik iemand staan toen ik door de ruit keek.
Een nogal lange verschijning. Een man.
En ik herkende hem onmiddellijk!
Hij keek naar me.
Ik ging staan en ik keek naar hem. Op dat ogenblik was het stil in huis. Wij stonden daar, keken elkaar aan, maar zeiden niets.
Immers er zat een grote dikke ruit tussen, maar volgens mij, ook al zat de ruit er niet, hadden wij elkaar niets te zeggen.
Of misschien juist ontzettend veel.
We keken elkaar echt aan en ook al werd er geen woord gewisseld, er was een gesprek gaande.
Er waren over en weer vragen.
Waarom dit?, waarom dat?
Hoezo?
Zonder woorden werd er gecommuniceerd.
Voor een langere periode hebben wij iets met elkaar gehad. Niet dat het een naam had hoor, want ik wilde me in ieder geval vrij blijven voelen.
Echter, bestond ons contact voornamelijk uit schriftelijk verkeer, met best veel gekibbel.
Ergens is het contact gestopt, maar het voelt voor mij toch niet als geëindigd. Natuurlijk kan ik (en daar ben ik heel goed in) hele scenario’s verzinnen wat hij allemaal wel en niet aan het doen is, maar weten doe ik het niet. Ik laat het rusten en toch is en blijft er dat onzichtbare draadje.
De bel ging.
De aardige moeder van het meisje zei tegen mij ‘er is iemand voor je’.
En gelijk zag ik wie het was.
Hij is altijd charmant, galant en ruikt lekker. In een flits voordat hij mij begroette, dacht ik razendsnel dat de man achter het glas dit zou kunnen aanschouwen. Ik hoopte dat hij er niet een al te innige omhelzing van zou maken, want ik weet hoe de situatie is. Wij hebben niks met elkaar maar zijn een soort van blijvende vrienden.
Wij delen een bepaalde creativiteit en spreken elkaar af en toe.
Ik voelde me een beetje ongemakkelijk en maakte me een beetje zorgen wat voor een indruk de man achter glas nu gekregen zou hebben.
De creatieve man nam ook plaats op de bank waar ik zat en we dronken koffie en nuttigden een stuk van mijn zelfgebakken appeltaart.
We hebben over van alles en nog wat gesproken.
Of de man achter glas daar is blijven staan, weet ik niet.
De moeder van het meisje van school kende die man achter glas natuurlijk want het was haar buurman.
Ze vertelde er iets over en gelijk had ik er een beeld bij. In dat beeld droeg hij een licht pak en zag ik iemand erin die veel voor mij heeft betekend.
Een andere man dus, een vroeger huisarts, die mij geleerd heeft hoe ik lessen in mijn leven kan interpreteren.
Een paar dagen later ontving ik een envelop met een foto. Daarop stond ik afgebeeld, zittend op de bank met een schoteltje met appeltaart in m’n hand en ook al stond ik er alleen op, zichtbaar was dat ik in gesprek was met de creatieve man op de bank.
Wat wil deze foto, gemaakt door de man achter de glazen ruit, mij nu zeggen?
Wat wil deze hele droom mij vertellen?
ik heb een bepaald vermoeden, maar ik wil natuurlijk niets veronderstellen...

 


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.be

geplaatst door Paulaa - 1419 keer gelezen

beoordeeld 1/5 (1 Stem)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.be zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy & cookies - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Herroeping - Contact
Veilig online winkelen met BeCommerce!

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.be