Onze rugzak
zondag 18 mei 2025
De rugzak
We zouden er allemaal één dragen. Een grote of zware, een kleine of lichte. En, onze rugzak zou een grote rol spelen in hoe we contacten leggen of een relatie proberen uit te bouwen. Ook in mijn rugzak is een behoorlijk zware kassei gedropt door het onverwachte overlijden van mijn partner. Nu al jaren geleden. Maar het heeft mijn kijk op het fenomeen rugzak wel gewijzigd.
Vooreest ging ik beseffen dat we pas spreken van een rugzak, figuurlijk dan, als we iets onaangenaams, iets verschrikkelijks of traumatiserend hebben meegemaakt. Voorbeelden kennen we allemaal. Maar letterlijk gebruiken we een rugzak meestal voor iets aangenaams of nuttigs, zoals een picknick, een flesje drank tegen de dorst, een water- en winddichte kledij, zonnebrandcrème, een gsm. In ons aards bestaan maken we ook hoogst aangename dingen mee: diploma, verliefdheden, huwelijksdag, geboorte, promoties, lotto, en ‘als Pasen op een maandag zou vallen’. Ze kleuren evenzeer hoe we in het leven staan maar het heeft er de schijn van dat ze de weg naar onze rugzak niet vinden. Jammer toch?
Verder menen velen dat een rugzak nieuwe relaties in de weg staat. Bij eenrelatiebreuk of overlijden van de partner heet het dan dat we hem of haar nog niet losgelaten hebben, dat we er nog te vaak aan denken, dat we nog niet klaar zijn voor iets nieuws.
Ik bekijk dit nu anders. Het idee dat er eerst een fase is voor rouw of verwerking en er pas daarna een fase kan aanbreken voor iets nieuws, is volgens mij nogal rationeel en artificieel. Zo loopt het niet. Traumatische ervaringen blijven in onze vezels hangen. We kunnen ze niet ‘uitdoen’ zoals we dat met een rugzak doen. Herinneringen, inclusief de pijn die ermee gepaard gaat, aanvaarden en zo lang als nodig ruimte geven, is ongetwijfeld een eerste belangrijke stap. Maar het voelt ook niet goed om er de hele dag over na te denken of te piekeren. Je kan niet enkel door te denken uit een modderpoel geraken, je moet je eruit bewegen. In actie komen dus, desnoods met enige tegenzin. Voor mij betekende dit dat ik op een bepaald moment ging kijken naar een dansoptreden buiten in de zon op een berg zand. Ik voelde mij er erg aangenaam door getroffen en verrast. Sinds dan zocht ik, soms eerst met een vleugje tegenzin, dingen op waarvan ik vermoedde dat ik er me blij zou bij voelen: een concert, een stukje ongerepte natuur, een aandachtverslindend boek, een voordracht, eens goed zot doen. Precies zulke heerlijkheden boden in mijn rugzak een tegengewicht voor al het depressieve. Ik denk dus dat het de evoluerende balans tussen beide is, die de kleur van ons voortbestaan en de slaagkansen van contacten en relaties uiteindelijk mee bepaalt.
En dan nog dit. Ik weet nu met zekerheid, hoe zwaar mijn rugzak bij momenten nog weegt, dat mocht iemand in mijn leven komen waarmee ik naar de hemel wil en mag vliegen, onze beide rugzakken, in de belastende betekenis, dat niet zullen verhinderen of belemmeren. Samen onze rugzakken dragen omdat we dat graag willen, is een andere optie dan uitputtend moeite doen om ze dicht te snoeren.
Wellicht zullen sommigen die dit lezen beweren dat het voor hen toch een beetje omgekeerd werkt: om iemand graag te kunnen zien, moeten rugzakjes eerst leeg gemaakt worden. De discussie erover blijft dus open.
‘Jawel, ik draag een rugzak.
Ze hoort bij mij.
Wie me echt wilt leren kennen,
krijgt haar er gratis bij.’
Enjoy the road
jijikwij
geplaatst door jijikwij - 1101 keer gelezen
Vorige berichten
DIT BEN IK !
Ik ben open en direct. Ik neem geen blad voor de mond maar draag eerlijkheid hoog in het vaandel. Ik ben sociaal voelend en begaan met de medemens. Ik weet wat ik wil, heb de beide voetjes stevig op de grond en ga recht op mijn doel af. Ik sta positief in het leven en wil er ook elke dag van genieten: een restaurantje, museumbezoek, toneel of concert en vooral ook de kleine dingen. Ik zorg goed voor mezelf, ga geregeld joggen en volg yoga....Onze profieltjes op datingsites wemelen van schoonheid en positivisme. Heel wat singles lijken hier op aarde de uitverkoren vertegenwoordigers van hemelse zaligheid en volmaaktheid. Daten haalt het beste in een mens naar boven of tenminste een opgeleukte versie van onszelf. Zo zien we ons graag of graag onszelf. We lezen het ook graag. Want zeg nu zelf, hoe zou je reageren op een dater die in zijn of haar profieltje schrijft:
‘Ik zeg meestal wat ik denk en hoor graag mezelf bezig. Ik krijg daar vaak kritiek voor maar dat deert me niet. Ik rijd voor mezelf en daar kom ik ook voor uit. Want ik ben eerlijk. Doorgaans toch. Soms, als het mij uitkomt, neem ik wel eens een kleine bocht rond de waarheid. Moet kunnen, denk ik dan.
Het doet me wat om miserie te zien maar ik voel me niet geroepen om wat scheef loopt te helpen rechttrekken. Dat is niet mijn ambitie. Die situeert zich op andere vlakken: stevig inkomen door hard of slim werken, wit gekalkte woonstee in het groen en liefst met zwembad, comfortabel reizen en een graantje meepikken van alle leukigheden die het leven in de aanbieding heeft. Een profiteurke, zoals ze als eens zeggen. Maar ik loop ook eens mee in onaardse trends zoals yoga of mindfulness. Zoals dat tegenwoordig hoort. En het heeft wel wat. Ach ja, het leven is al zo kort en een mens moet proberen om er ten volle van te genieten. Dat is mijn levensmotto.’
Zoiets schrijven, doen we natuurlijk niet. Maar eigenlijk zou ik dat wel willen. Ik bedoel dat anderen zulk een de
werkelijkheid benaderend beeld van zichzelf schetsen. Hoezo ‘anderen’? Ja, ikzelf natuurlijk niet! Wat dacht je?
‘Embrace being perfectly imperfect.’
Enjoy the road
jijikwij
Waarom voornemens vaak niet werken
We hebben ze gemaakt en uitgesproken. Bij het begin van nieuw. Regelmatig sporten, minder alcohol of roken. Meer tijd samen met partner en kids. Genieten van klein geluk. Dat deden we ook bij vorige jaarwisselingen. Zo ongeveer gelijk maar niet gelukt. Zwakke wil?
De jaarwisseling. De geschikte tijd om gedragen door feeststemming te prakkezeren over wat voorbij is en voornemens uit te spreken over de komende tijd. Dit hoort tot geplogenheden die na zovele jaren diep in ons brein een onbewuste tendens hebben ingebouwd om het spelletje mee te spelen. Het gebeurt allemaal buiten onze bewuste controle om en het vervolg laat zich raden. Eens de voornemens gemaakt en verkondigd, volgt de orde van de dag. Zeg maar de gewone gang der dingen, zoals ze in ons brein liggen geprogrammeerd.
Is voornemens formuleren dan zinloos? Dat nu ook weer niet maar wie ze ook waar wilt maken, komt geregeld Sysifus tegen: na enige inspanning terug naar af. En zeg nu zelf, de lokroep van biertjes of wijntjes of bewerkt comfortfood en bv. snelle snacks is echt moeilijk te weerstaan op momenten dat we ons (nog) gezond voelen. En beloningen in de verre toekomst moeten het doorgaans afleggen tegen voldoening die nu kant en klaar op ons bord ligt. We botsen dus op een uiterst hardnekkige aandrang die ons dagelijks ook nog eens ingelepeld wordt, namelijk om het leven nu te leven, want het is al zo kort. Wat we gezegd hebben te willen doen, omzetten in doen wat we gezegd hebben te willen doen - oef, een moeilijke zin - gaat niet vanzelf. Er is moeite en vooral volharding voor nodig, aangestuurd door een ondubbelzinnig voornemen om voornemens te doen lukken.
Tot zover enige theoretische bespiegelingen. Kan er nog iets meer praktisch? Ja zeker, hier een probeersel. Vooreerst dit. Voornemens slaan doorgaans op symptomen zoals minder alcohol, meer thuis bij partner en kids of meer sporten. Onderliggend gaat het om langeretermijndoelen zoals gezond blijven en bv. betekenisvol bijdragen tot gezinswarmte. Kijk dus bij elk voornemen jezelf recht in de ogen en taxeer hoezeer jij je door deze onderliggende doelen geraakt voelt. Hoe zwaar ze in jouw weegschaal wegen tegenover andere, zoals de eerste of de beste willen zijn, de grootste willen hebben op weg naar ‘the sky is the limit’. Iets voornemen omdat eenieder dat doet bv. bij de jaarwisseling, faalt bij voorbaat. Idem als je met verstand een voornemen maakt terwijl jouw gevoel de andere kant uitkijkt zoals in de quote: ‘ Het belangrijkste in het leven is liefde maar het werk gaat voor!’
En dan nog dit. Beperk je niet tot het formuleren van het ‘wat’ zoals bv. meer sporten maar maak met jezelf ook meetbare afspraken over het ‘hoe’: ‘één sigaret per dag’ of ‘ éénmaal thuis, dan gaat het werk op slot’ of ‘ twee maal joggen per week’ of... Praat bij elke verleiding om af te wijken tegen jezelf: ‘Neen, dat ga je nu niet doen, de afsapraak was ....’ En, breng al wie met regelmaat in jouw omgeving vertoeft hiervan op de hoogte, zodat ze jou er kunnen over aanspreken. Organiseer dus zelf zoiets als sociale controle.
Wat je uiteindelijk moet bereiken, is dat wat begon als een bewust gekozen voornemen omgezet geraakt in een onbewuste kracht die ervoor zorgt dat je er ook effectief naar handelt als nieuwe conflictvrije geneigdheid of gewoonte. Een leuk voorbeeld van hoe we het besturingssysteem van ons gedrag ook zelf kunnen programmeren. Succes.
'Stop met goede voornemens, neem goede beslissingen!'
Enjoy the road
jijikwij
Bij d' overgang
Bij d’overgang
Van oud naar nieuw
Schenken we geschenken
Een koffiezet of stofzuiger
Een smartphone
Met wifi overal
Een strijkvrij overhemd
Magnetronsloffen
Of sudokutoiletpapier
Maar bovenal
Wensen we mensen wensen
De oude niet volbracht
Dus nog onderweg
Dag na dag
Stap per stap
Naar zalig en gelukkig
Gezond en wel
Voorspoed en liefde
Veel en goed
Minder en meer
En voor daters
Een minzame compagnon
Of liever echt een lief
Slank en sportief
Spontaan en sociaal
Open en eerlijk
LAT of met benefits
Of gewoon gewoon
Om van te houden
Op maat van twee
Jij, ik en wij
Enjoy the road
jijikwij