terug

Onze rugzak

zondag 18 mei 2025

De rugzak

We zouden er allemaal één dragen. Een grote of zware, een kleine of lichte. En, onze rugzak zou een grote rol spelen in hoe we contacten leggen of een relatie proberen uit te bouwen. Ook in mijn rugzak is een behoorlijk zware kassei gedropt door het onverwachte overlijden van mijn partner. Nu al jaren geleden. Maar het heeft mijn kijk op het fenomeen rugzak wel gewijzigd.

Vooreest ging ik beseffen dat we pas spreken van een rugzak, figuurlijk dan, als we iets onaangenaams, iets verschrikkelijks of traumatiserend hebben meegemaakt. Voorbeelden kennen we allemaal. Maar letterlijk gebruiken we een rugzak meestal voor iets aangenaams of nuttigs, zoals een picknick, een flesje drank tegen de dorst, een water- en winddichte kledij, zonnebrandcrème, een gsm. In ons aards bestaan maken we ook hoogst aangename dingen mee: diploma, verliefdheden, huwelijksdag, geboorte, promoties, lotto, en ‘als Pasen op een maandag zou vallen’. Ze kleuren evenzeer hoe we in het leven staan maar het heeft er de schijn van dat ze de weg naar onze rugzak niet vinden. Jammer toch?

Verder menen velen dat een rugzak nieuwe relaties in de weg staat. Bij eenrelatiebreuk of overlijden van de partner heet het dan dat we hem of haar nog niet losgelaten hebben, dat we er nog te vaak aan denken, dat we nog niet klaar zijn voor iets nieuws.
Ik bekijk dit nu anders. Het idee dat er eerst een fase is voor rouw of verwerking en er pas daarna een fase kan aanbreken voor iets nieuws, is volgens mij nogal rationeel en artificieel. Zo loopt het niet. Traumatische ervaringen blijven in onze vezels hangen. We kunnen ze niet ‘uitdoen’ zoals we dat met een rugzak doen. Herinneringen, inclusief de pijn die ermee gepaard gaat, aanvaarden en zo lang als nodig ruimte geven, is ongetwijfeld een eerste belangrijke stap. Maar het voelt ook niet goed om er de hele dag over na te denken of te piekeren. Je kan niet enkel door te denken uit een modderpoel geraken, je moet je eruit bewegen. In actie komen dus, desnoods met enige tegenzin. Voor mij betekende dit dat ik op een bepaald moment ging kijken naar een dansoptreden buiten in de zon op een berg zand. Ik voelde mij er erg aangenaam door getroffen en verrast. Sinds dan zocht ik, soms eerst met een vleugje tegenzin, dingen op waarvan ik vermoedde dat ik er me blij zou bij voelen: een concert, een stukje ongerepte natuur, een aandachtverslindend boek, een voordracht, eens goed zot doen. Precies zulke heerlijkheden boden in mijn rugzak een tegengewicht voor al het depressieve. Ik denk dus dat het de evoluerende balans tussen beide is, die de kleur van ons voortbestaan en de slaagkansen van contacten en relaties uiteindelijk mee bepaalt.

En dan nog dit. Ik weet nu met zekerheid, hoe zwaar mijn rugzak bij momenten nog weegt, dat mocht iemand in mijn leven komen waarmee ik naar de hemel wil en mag vliegen, onze beide rugzakken, in de belastende betekenis, dat niet zullen verhinderen of belemmeren. Samen onze rugzakken dragen omdat we dat graag willen, is een andere optie dan uitputtend moeite doen om ze dicht te snoeren.

Wellicht zullen sommigen die dit lezen beweren dat het voor hen toch een beetje omgekeerd werkt: om iemand graag te kunnen zien, moeten rugzakjes eerst leeg gemaakt worden. De discussie erover blijft dus open.

‘Jawel, ik draag een rugzak.
Ze hoort bij mij.
Wie me echt wilt leren kennen,
krijgt haar er gratis bij.’

Enjoy the road
jijikwij

geplaatst door jijikwij - 2273 keer gelezen