De zachte strijd om de rekening
dinsdag 10 juni 2025
Je kent het moment wel: de date loopt op z’n einde, het gesprek kabbelt voort… en dan verschijnt ineens de rekening, als een test die je moet zien te doorstaan. Plots voel je het: de onzichtbare weegschaal tussen principes, charme en eerlijkheid.
Want ja, ik ben financieel zelfstandig en daar ben ik trots op. Ik betaal mijn eigen wijn, huur en vibrator. Dus nee, ik hoef echt niks van een man aan te nemen en ik heb geen zin in wederdiensten voor een carpaccio en een glas wijn. Dus wat doe je? Je stelt voor om te splitten. Want: gelijkwaardigheid! Onafhankelijkheid! Vrouw van de 21e eeuw!
Maar ja… als hij met een glimlach zegt: “Ik sta erop, ik vond het een fijne avond,” dan smelt zelfs de meest zelfstandige versie van mij. Een klein stukje binnenin dat denkt: hij vond het leuk en wil een vervolg. Hij investeert in mij.
Misschien knipoogt hij erbij en zegt: “Volgende keer mag jij trakteren.” Dan wordt het ineens iets speels zonder strijd of principes. Gewoon twee mensen die elkaar misschien willen terugzien.
Maar dan zijn er ook die andere momenten.
Nog voor je klaar bent met je voorgerecht weet je: dit wordt ‘m niet. Geen vonk, geen interesse, niks. En dan, bij het afrekenen: “Ik sta erop.” Oei. Ga je het nu al zeggen? Of laat je hem betalen en stuur je later een vriendelijk appje met ‘het voelt toch niet als een match’?
Het blijft een dunne koord. Tussen beleefdheid en eerlijkheid. Tussen charme en duidelijkheid. Tussen de onafhankelijke vrouw die haar eigen boontjes dopt en het meisje in ons dat soms verlangt naar een man die even voor je zorgt.
Op een singlesforum waar ik lid ben, laaide deze discussie op. Mannen begrepen niet waarom vrouwen daten voor een diner. Vrouwen riepen dat ze nóóit een man laten betalen en altijd hun deel overmaken.
Misschien zit daar wel de kern van het probleem en ligt de waarheid ergens tussen principes en verlangens. We zijn zo druk met bewijzen dat we niemand nodig hebben, dat we vergeten dat het ook best fijn is als iemand iets voor je wil doen. Omdat hij je leuk vindt. Omdat hij voor je wil zorgen, gewoon een beetje.
Mannen blijven toch een beetje jagers. Ze willen indruk maken, laten zien dat ze het waard zijn. Een rekening betalen voelt voor hen soms als een symbolisch gebaar: ik zie je, ik wil je. En misschien mogen wij vrouwen, juist in onze zelfstandigheid, af en toe gewoon even ontvangen.
Wie weet zijn we daarom allemaal nog single. Omdat we allemaal onze eigen rekening niet kunnen loslaten.
geplaatst door Jungle - 1109 keer gelezen
Vorige berichten
Bij d' overgang
Bij d’overgang
Van oud naar nieuw
Schenken we geschenken
Een koffiezet of stofzuiger
Een smartphone
Met wifi overal
Een strijkvrij overhemd
Magnetronsloffen
Of sudokutoiletpapier
Maar bovenal
Wensen we mensen wensen
De oude niet volbracht
Dus nog onderweg
Dag na dag
Stap per stap
Naar zalig en gelukkig
Gezond en wel
Voorspoed en liefde
Veel en goed
Minder en meer
En voor daters
Een minzame compagnon
Of liever echt een lief
Slank en sportief
Spontaan en sociaal
Open en eerlijk
LAT of met benefits
Of gewoon gewoon
Om van te houden
Op maat van twee
Jij, ik en wij
Enjoy the road
jijikwij
GEVOEL of VERSTAND?
‘Wat zou jij doen?’ vroeg ze. ‘Jouw hart, gevoel laten spreken of jouw verstand volgen?’‘Woeps!’ antwoordde ik. ‘jouw vraag raakt mij, wat me aanzet om er even over na te denken.
‘Dus, je laat nu jouw verstand spreken om op mijn vraag antwoord te geven?’
‘Oei!’ varieerde ik op woeps.’ Zoveel complexiteit in een paar seconden. Kan mijn verstand dat wel aan?’
Gevoel of verstand? Een leuke vraag, daar niet van. Maar wie ze stelt gaat ervan uit, misschien algeheel onbewust, dat gevoel en verstand te scheiden zijn. Ze zouden dan elk apart een eigen adresje hebben in de miljarden neuronenschakelingen van ons brein. Huisjes waar je los van elkaar kan binnen en buiten lopen en waartussen je moet of kan kiezen. Dat klopt natuurlijk niet. In breinland heeft alles met alles te maken, is alles met alles verbonden. Er is algeheelheid en eenheid. Er is gevoel nodig om over iets na te denken en het resultaat van dit laatste roept dan ongetwijfeld gevoelens op. Gevoel en verstand zijn geen concurrenten die strijden voor het eigen gelijk. Eerder zijn het co-producenten van eigen geluk.
In relatieland gieten we wat we verwachten in een cheklijst: minstens 1m70, slank, gevoel voor humor, financieel zelfstandig,.. Het resultaat van verstandig nadenken, zo lijkt het toch. Maar het lijstje is ook gevoelsgedragen. Het verwoordt voorkeuren, verlangens en finaal de vurige wens op een kleurrijk en voldoeninggevend avontuur samen.
De verstrengeling tussen verstand en gevoel is intens. Maar we willen scheiden. Het is het ene of het andere. Dit is een eigenschap van ons westerlingen. We denken duaal omwille van de duidelijkheid. We tafelspringen bv. dolenthousiast om een sabbatjaar in te lassen, maar keiharde argumenten van rationele aard zetten onze voetjes terug op de grond. Vervolgens dringt kiezen zich op. En doen we dat best met verstand of met gevoel?
Het lijkt uitzichtloos. Tenzij we ook hierover eens goed nadenken om dan in te voelen dat we best gaan voor een beslissing die rust brengt in ons hoofd, die we accepteren met ons hele hebben en houden. Gevoelsimpulsen verdienen vaak het laatste woord. Ze wijzen ons de weg naar een gelukkig bestaan en veroorzaken bijtende woeligheid in ons hoofd als we zij- of omwegen kiezen.
Verstand heeft gevoel nodig maar ook omgekeerd. De roze wolken waarop we als verliefden drijven verdampen. We kletsen dan keihard op ons aangezicht als we niet tijdig nadenken over hoe we ons pad in tijden van hecktiek, overprikkeling, onzekerheden praktisch en haalbaar vorm willen geven over veel maar dan wie de vuilbakken buitenzet. Ons verstand dus inhuren als ‘partner in crime’. Ook als remmende gevoelens opduiken. Om met diepzinnigheid te onderzoeken hoe we de zwarte kantjes van de ridder op het witte paard kunnen intomen en voorkomen dat het brave beest ons vertrappelt. Gevoel en verstand, een samenwerkende vennootschap in plaats van concurrenten. ‘t Proberen waard.
‘Whatever you decide to do. Make sure it makes you happy.’
Enjoy the road
jijikwij
BESTE SINT
Vlied nog niet terug
Naar ’t verre SpanjelandWij weten wel, u bent moe
Dak op dak af
Met ezel en zak
Laverend tussen zonnepanelen
Het is niet niks
Maar best Sint
We hebben u nog nodig
Wij van deze site
Zoeken een lief
Voor LAT of Benefit
Of gewoon echt
Het liefst tegen Kerst of Nieuw
Wegens plezanter met zijn twee
Helaas het lukt niet zo
Vaak te weinig match
Virtueel of in ’t echt
Dus goedheilige man
Waart nog eens rond
Van op daken of uw ezel
Misschien ontwaart gij
Mannen of vrouwen
Nog loslopend en op zoek
Linkt ze met elkaar
Op uw eigen mysterieuze wijze
Zodat ons oogjes fonkelen
Opnieuw zoals ’t al eens was
Overvloedige dank en lof
Wuiven wij u toe
Voor als ’t lukt
Anders tot uw volgende komst
Gewaarborgd volgend jaar
Niet zo voor ons
Een hoop, een wellicht of misschien
Enoy the road
jijikwij