ECHTE SCHOONHEID ZIT VAN BINNEN!
donderdag 7 augustus 2025
We zouden een binnenkant hebben en een buitenkant. Onze karaktertrekken, ambities, dromen, opvattingen, overtuigingen, emoties...enerzijds en de wijze waarop we ons naar buiten toe gedragen en presenteren anderzijds. Als we daten lijkt het dat iemands buitenkant het eerste is wat we onder ogen krijgen. Maar vaak horen we dat het de binnenkant is die telt, omdat daar iemands echte schoonheid zit. Maar volgens mij klopt dit niet. Lees het volgende interviewgesprek.
G= Geïnterviewde, I= Interviewer
I Schoonheid zit van binnen. Bij jou ook?
G Kijk, als schoonheid van binnen zit, dan is ze voor ons blote oog niet zichtbaar. Zo kunnen we niet eens weten of er schoonheid zit.
I Leuke redenering. Geloof jij dan niet in innerlijke schoonheid?
G Ja zeker, maar niet dat ze enkel van binnen zit. Kijk, we houden van hokjes en vinden het dus leuk om onszelf op te splitsen in een binnen- en een buitenkant, maar die twee staan nooit los van elkaar. Onze binnenkant is verbonden met onze buitenkant en omgekeerd. Ze vormen één pot nat! Wie buikkrampen heeft of zich kiplekker voelt, laat dat ook aan de buitenkant zien. Net zoals iemand die tegen een boom loopt met een forse buil pal in het aangezicht, zich daar innerlijk niet zo best bij voelt.
I Bedoel je dan dat die opsplitsing niet echt veel zin heeft?
G Eigenlijk wel.Wie op grond van iemands buitenkant een relatie aangaat, krijgt eerder vroeg dan laat ook de binnenkant gepresenteerd.
I Als ik het allemaal een beetje begrijp, ben je niet zo’n fan van de quote dat echte schoonheid van binnen zit.
G Dat klopt. Wat we schoonheid – of lelijkheid – noemen zit in het volledige plaatje.
I Bijgevolg is de stelling ‘Het is het innerlijke dat telt’, ook niet echt gelukkig gekozen.
G Uiteraard. We kunnen niet iemands innerlijke isoleren om er de schoonheid, of het ontbreken ervan, te ontdekken. Tijdens een date bijvoorbeeld construeren we met al onze zintuigen snel een eerste totaalbeeld. Zeg maar een eerste indruk - zie hierover een vorige blog - die nooit beperkt is tot iemands uiterlijk. Of we dat nu willen of niet, via uiterlijkheden zien of voelen we meteen ook aspecten van iemands binnenzijde. Vaak onbewust.
I Maar dat eerste totaalbeeld is toch niet volledig.
G Natuurlijk niet. Misschien krijgen we nooit van iemand een volledig totaalplaatje te pakken. Mensen evolueren. Bovendien kunnen we proberen om bepaalde aspecten van onze binnenkant of buitenkant verborgen te houden of te camoufleren. Of erger nog, we zijn in staat om ons aan onze binnen- of buitenkant opzettelijk anders voor te doen dan we echt zijn. Althans voor een korte tijd. Lastig dus.
I Een voorbeeld?
G Een typisch voorbeeld is de glimlach. Mensen kunnen spontaan glimlachen maar ook een soort artificiële glimlach op het aangezicht toveren. Je moet een beetje over een geoefend oog beschikken om het verschil op te merken. Leuke bezigheid trouwens!
I Hoe kunnen we dan iemand echt leren kennen?
G We kunnen bv. vooral ook oog (leren) hebben voor wat niet of minder manipuleerbaar is.
I En dat is?
G Een paar voorbeelden. Woorden kunnen we kiezen maar hoe we ze aan mekaar breien, met welke snelheid, intonatie en stemkleur we spreken, ontsnapt veel meer aan onze controle. Dus luister niet enkel naar WAT iemand zegt maar vooral naar HOE iemand dat doet. Let bv. op iemands mimiek en stemkleur als hij/zij zegt: ’Ik vond het heel leuk om jou te ontmoeten.’ Of wees jou er bewust van dat iemand zegt dat hij/zij goed kan luisteren maar verder voortdurend over zichzelf bezig is.
I Geldt dit ook voor onze fysieke uitstraling?
G Wie van zijn uiterlijk een artificieel ‘kunstwerk’ maakt, communiceert daarmee ook duidelijk iets over zijn binnenkant, zoals: ‘ Ik voel me meer op mijn gemak als ik me opmaak.’ of ‘ Of ik wil me niet meteen laten zien zoals ik ben.’ Dit is de echte boodschap maar minder makkelijk te achterhalen. Je moet er een beetje moeite voor doen. En, je kan misschien ook proberen om kandidaat partners toevallig, dus ongepland te ontmoeten. Tijd om de buitenkant op te smukken, is er dan niet.
I Conclusie?
G We functioneren dagelijks niet als een afzonderlijke binnen- en buitenkant, maar als een geheel. Als we iemand voor het eerst ontmoeten, ‘zien’ we ook meteen een geheel. Niet het volle geheel. Iemand echt leren kennen is een geduldwerk waarbij we laagje per laagje afpellen om gaandeweg tot iemands kern door te dringen. Tijdens die eerste date krijgen we dat proces nooit rond. Allicht ook niet tijdens een leven lang.
‘Schoonheid is hoe je je van binnen voelt en dat weergeeft in je ogen.’
(Sophia Loren)
Enjoy the road
jijikwij
geplaatst door jijikwij - 967 keer gelezen
Vorige berichten
GELUK
‘Schat, mag ik straks de boodschappen doen? Ik wil nu eerst mijn geest en lichaam reinigen, ontslakken, genieten van me-time. Contact maken met de hemelenergie om het vuur in mij wakker te maken, om meer levensintensiteit te ervaren. Weer online komen met mijn leven op weg naar meer vreugde en geluk, minder angst en verdriet. Lichaam, hart en geest ontspannen. Mijn chakra’s in balans brengen, ….’‘Oké schat, maar vergeet niet onze kleine te verschonen, de badkamer op te ruimen, de vuilbakken proper te maken en onze Jef naar de pianoles te brengen. Onderweg ook nog de boodschappen.’
Het lijken haast twee afgescheiden afzonderlijkheden. De dagelijksheid enerzijds en wat er echt toe doet anderzijds: het eigen geluk. Dit laatste is er niet vanzelf. We zouden het moeten maken. Geluksbevorderend ondernemen buiten de werkuren als het ware. Zo is er sprake van een spreidstand die suggereert dat dagelijksheid ons met diepe onvervuldheid achterlaat. Dat moet dan recht worden getrokken. En dat kan, dixit ons heilig geloof in de maakbare mens. Door heel specifieke dingen te doen of te laten. Een speciaal programmaatje te schrijven en plichtsgetrouw uit te voeren. Of een beroep te doen op zelfhulpboeken, gelukcoaches of goeroe’s.
Wie jaagt op geluk erkent het eigen ongeluk: "Er is iets mis met mij, want het lukt mij niet om gelukkig te zijn". Misschien klopt dit wel. Het is ook goed om voor het eigen geluk te zorgen, maar niet als een gepland doel zoals bv. binnen het jaar een huis kopen of naar Santiago de Compostela wandelen. Geluk is geen onderneming maar het effect van wat je doorheen de dag onderneemt. Het overvalt ons als we ons doen en laten niet kapot beredeneren maar meer intuïtief keuzes maken. Naast na-denken ook meer na-voelen wat bij ons (niet) past. Het buikgevoel een kans geven of ‘go with the flow’. Maar ook vrede nemen met onvolmaaktheid, mislukking, tegenslag of met de steenharde vaststelling dat we toch niet de beste, grootste, meest succesvolle zijn. Er rust in vinden en er zelf heimelijk om kunnen lachen.
Hij zocht het geluk in het dal, aan de top,
maar werd het zoeken moe.
Eerst toen hij zei: ‘ Ik geef het op.’
Kwam het naar hem toe.
(Toon Hermans)
Enjoy the road
Jijikwij
EENZAAM of ALLEEN?
Je hebt een fijne partner, maar je voelt je geregeld eenzaam. Of je bent single en eenzaamheid is je vreemd.
Eenzaamheid is geen toestand of situatie maar een gevoel. Gevoelens of emoties geven je onverbloemd en bovendien algeheel gratis feedback over hoe het met je gaat. Ze bedriegen je nooit. Zo berichten ze permanent over fysieke issues. Je voelt je dan bv. moddermoe of kipfit. Maar ze tweeten ook over de rest. Over je psychisch welbevinden. Of je je goed in je vel zit of niet. Of je je zin doet ofwel slaafje bent van gewoontes, tradities, sociale druk of ingebedde overtuigingen over hoe je je best gedraagt als man, als vrouw, als pa of ma, als werkende of vrijetijdbestedende mens. Of jij je in vrolijk gezelschap ook echt blij voelt of ondergesneeuwd geïrriteerd. Of jij je echt verbonden voelt met je partner. Of je elkaar waarderend ondersteunt om jezelf te zijn of daarentegen elkaar in een rol manoeuvreert die veel spanning en ongemak oplevert.
Gevoelens van eenzaamheid vertellen jou dat je je afgesneden voelt van jezelf. Niet kan zijn wie je bent. Tijdelijk in bepaalde omstandigheden, chronisch of zelfs permanent. Ze kunnen jou overvallen als je alleen bent maar ook in opgeleukt gezelschap. Je kan je verbonden voelen met anderen terwijl je alleen bent en dit laatste ook al eens opzoekt. Of omgekeerd, je kan soms alleen zijn maar geen last hebben van eenzaamheid.
Ooit verwoordde ik het onderscheid als volgt: ‘Ik wil me al eens terugtrekken in mijn eigen verdomhoekje. Ik zoek gemakkelijk het alleen zijn op, sommigen denken dat ik er een beetje verslaafd aan ben, maar ik ervaar dat niet zo. Het voelt eerder aan alsof ik dan met mijn beste kameraad op pad ben. Die niets vraagt en er altijd is als ik het wil. Die ik gemakkelijk kan verlaten en terug opzoeken. Die me niet lastig valt met eisen of verwachtingen. Die me niet bekritiseert als ik zwijg. Die daarentegen toelaat, laat zijn, laat gaan en staan.’
Dit lijkt misschien een soort feestelijke ode aan alleen zijn, terwijl velen dit eerder verafschuwen. Er bang van zijn en ook door de omgeving als eenzaat aan de kant worden gezet. In de moderne razernij van elektronisch gekwetter, van drukkende sociale drukte, van overbevolkte lawaaierigheid, is alleen zijn zonder zich eenzaam te voelen een hemels cadeau.
'Ik hou ervan om alleen te zijn
maar vind het eng om me alleen te voelen.’
Enjoy the road
Jijikwij
WE ZIEN WEL!
‘Hallo. Ik ben het. Jouw zoon.’
‘Ha…al een tijdje geleden! Alles goed?’
‘Ja ja….allee zo ongeveer toch.’
‘Wat bedoelt ge?’
‘Ach ja, mama. Een beetje gerommel op de thuisvloer.’
‘Och, dat is niet erg. Gebeurt wel. Ook in de beste huishoudens zoals ze dat zeggen.’
‘Is waar. Maar ’t is serieus.’
‘Serieus? Toch geen zieken?’
‘Neen, maar ’t is mijn vrouw.’
‘Wat is er?’
‘Ja…ja…eigenlijk …euh...we gaan scheiden!’
‘Oei. Ja…goh…ja…’
‘Tja, ’t gaat niet meer, dus….’
Ik sla nu een rubriek over. Namelijk het voorlopige commentaar van de mama die meent dat ze het allemaal wel heeft zien aankomen.
‘En nu?’
‘Ja, ik weet het nog niet hé.’
‘Je gaat daar toch blijven wonen met de kinderen!’
‘Euh…euhm…mijn vrouw is terug bij haar ouders gaan wonen. Met de kids. Voorlopig denk ik.’
‘Oké, dus jij kan blijven wonen.’
‘Ja…maar ja hé, je weet wel hé, misschien moet ik ook maar terug thuis komen wonen.’
‘Oei, ja, dat is…..ja. Verrassing!’
Een andere hij en zij. Ze lazen elkanders profiel op een datingsite. En van lezen kwam chatten. Eerst met alle clichés over veel raakvlakken, gelijke interesses, bij elkaar in de buurt wat ook goed is voor het milieu, nog geen kids…. En dan:
‘Dus ook gescheiden?’
‘Ja, dat klopt. Jij ook las ik.’
‘Klopt ook. Ik woon nu alleen. Al een tijdje. En ’t valt wel mee.’
‘Oké. Dat klinkt goed.’
‘En jij?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Wel, valt het een beetje mee om je eigen potje te koken?’
‘Goh…moet je weten. Ik woon terug bij mijn ouders.’
‘Oei! Echt?’
‘Ja, je weet wel hé. Financieel en vooral ook praktisch. Maar ’t is maar voorlopig.’
‘En dat is?’
‘Ja, dat weet ik nog niet zo. Ik hoop snel een nieuwe vriendin of partner te vinden. En dan zien we wel.’
‘Ach zo. Hoe moet ik dat dan zien? Van hotel Mama naar hotel Vriendin?’
‘Sorry dat was niet slecht bedoeld. Ik was het kwijt voor ik er kon over nadenken.’
‘Jij vindt dat een beetje raar?’
‘Ja, ik dacht…’
Maar wat ze precies dacht, vond in haar brein niet de uitgang. Toch niet direct. Eerder indirect door op zijn verzoek om eens life te babbelen met ongemakkelijke beleefdheid uit te stellen. ‘We zien wel.’ Dat zei ze en zo geschiedde. Ze zien nog steeds.
Enjoy the road
jijikwij