ECHTE SCHOONHEID ZIT VAN BINNEN!
donderdag 7 augustus 2025
We zouden een binnenkant hebben en een buitenkant. Onze karaktertrekken, ambities, dromen, opvattingen, overtuigingen, emoties...enerzijds en de wijze waarop we ons naar buiten toe gedragen en presenteren anderzijds. Als we daten lijkt het dat iemands buitenkant het eerste is wat we onder ogen krijgen. Maar vaak horen we dat het de binnenkant is die telt, omdat daar iemands echte schoonheid zit. Maar volgens mij klopt dit niet. Lees het volgende interviewgesprek.
G= Geïnterviewde, I= Interviewer
I Schoonheid zit van binnen. Bij jou ook?
G Kijk, als schoonheid van binnen zit, dan is ze voor ons blote oog niet zichtbaar. Zo kunnen we niet eens weten of er schoonheid zit.
I Leuke redenering. Geloof jij dan niet in innerlijke schoonheid?
G Ja zeker, maar niet dat ze enkel van binnen zit. Kijk, we houden van hokjes en vinden het dus leuk om onszelf op te splitsen in een binnen- en een buitenkant, maar die twee staan nooit los van elkaar. Onze binnenkant is verbonden met onze buitenkant en omgekeerd. Ze vormen één pot nat! Wie buikkrampen heeft of zich kiplekker voelt, laat dat ook aan de buitenkant zien. Net zoals iemand die tegen een boom loopt met een forse buil pal in het aangezicht, zich daar innerlijk niet zo best bij voelt.
I Bedoel je dan dat die opsplitsing niet echt veel zin heeft?
G Eigenlijk wel.Wie op grond van iemands buitenkant een relatie aangaat, krijgt eerder vroeg dan laat ook de binnenkant gepresenteerd.
I Als ik het allemaal een beetje begrijp, ben je niet zo’n fan van de quote dat echte schoonheid van binnen zit.
G Dat klopt. Wat we schoonheid – of lelijkheid – noemen zit in het volledige plaatje.
I Bijgevolg is de stelling ‘Het is het innerlijke dat telt’, ook niet echt gelukkig gekozen.
G Uiteraard. We kunnen niet iemands innerlijke isoleren om er de schoonheid, of het ontbreken ervan, te ontdekken. Tijdens een date bijvoorbeeld construeren we met al onze zintuigen snel een eerste totaalbeeld. Zeg maar een eerste indruk - zie hierover een vorige blog - die nooit beperkt is tot iemands uiterlijk. Of we dat nu willen of niet, via uiterlijkheden zien of voelen we meteen ook aspecten van iemands binnenzijde. Vaak onbewust.
I Maar dat eerste totaalbeeld is toch niet volledig.
G Natuurlijk niet. Misschien krijgen we nooit van iemand een volledig totaalplaatje te pakken. Mensen evolueren. Bovendien kunnen we proberen om bepaalde aspecten van onze binnenkant of buitenkant verborgen te houden of te camoufleren. Of erger nog, we zijn in staat om ons aan onze binnen- of buitenkant opzettelijk anders voor te doen dan we echt zijn. Althans voor een korte tijd. Lastig dus.
I Een voorbeeld?
G Een typisch voorbeeld is de glimlach. Mensen kunnen spontaan glimlachen maar ook een soort artificiële glimlach op het aangezicht toveren. Je moet een beetje over een geoefend oog beschikken om het verschil op te merken. Leuke bezigheid trouwens!
I Hoe kunnen we dan iemand echt leren kennen?
G We kunnen bv. vooral ook oog (leren) hebben voor wat niet of minder manipuleerbaar is.
I En dat is?
G Een paar voorbeelden. Woorden kunnen we kiezen maar hoe we ze aan mekaar breien, met welke snelheid, intonatie en stemkleur we spreken, ontsnapt veel meer aan onze controle. Dus luister niet enkel naar WAT iemand zegt maar vooral naar HOE iemand dat doet. Let bv. op iemands mimiek en stemkleur als hij/zij zegt: ’Ik vond het heel leuk om jou te ontmoeten.’ Of wees jou er bewust van dat iemand zegt dat hij/zij goed kan luisteren maar verder voortdurend over zichzelf bezig is.
I Geldt dit ook voor onze fysieke uitstraling?
G Wie van zijn uiterlijk een artificieel ‘kunstwerk’ maakt, communiceert daarmee ook duidelijk iets over zijn binnenkant, zoals: ‘ Ik voel me meer op mijn gemak als ik me opmaak.’ of ‘ Of ik wil me niet meteen laten zien zoals ik ben.’ Dit is de echte boodschap maar minder makkelijk te achterhalen. Je moet er een beetje moeite voor doen. En, je kan misschien ook proberen om kandidaat partners toevallig, dus ongepland te ontmoeten. Tijd om de buitenkant op te smukken, is er dan niet.
I Conclusie?
G We functioneren dagelijks niet als een afzonderlijke binnen- en buitenkant, maar als een geheel. Als we iemand voor het eerst ontmoeten, ‘zien’ we ook meteen een geheel. Niet het volle geheel. Iemand echt leren kennen is een geduldwerk waarbij we laagje per laagje afpellen om gaandeweg tot iemands kern door te dringen. Tijdens die eerste date krijgen we dat proces nooit rond. Allicht ook niet tijdens een leven lang.
‘Schoonheid is hoe je je van binnen voelt en dat weergeeft in je ogen.’
(Sophia Loren)
Enjoy the road
jijikwij
geplaatst door jijikwij - 2048 keer gelezen
Vorige berichten
PROFIELKLEVEN
‘ Waarom niet eens een stuk schrijven over mensen die blijven iemands profiel bezoeken en verder nooit initiatief nemen?’ Dit postte een bloglezer in mijn mailbox. Het fenomeen, dat ik graag profielkleven noem, zou in datingland meer dan een enkele keer de kop opsteken. Maar wat bezielt daters om dit te doen?
Leuke en tevens uitdagende vraag voor mijn psycho-filosofische geest die geen genoegen neemt met een gemakkelijke uitleg zoals: ‘Tja, die klevers maken er een soort sport van om binnen hun leeftijdscategorie profieltjes te scannen en tot eigen jolijt maar binnensmonds van commentaar te voorzien.’ Dus kruip ik liever in hoofden van denkbeeldige klevers en vang antwoorden op die intuïtief opborrelen. Dit alles zittend onder de dichte kruin van een lindenboom ter bescherming tegen een iets te opdringere zon.
Allicht is er twijfel in het spel. Als dater ontwaar je enkele leukigheden in iemands profiel maar ook kleine ergernissen. Niet voor de volle 100% jouw type! Dus, even alles laten bezinken en dan een tweede, zelfs een derde kans wagen. Of misschien blijf je in iemands profiel haperen aan één of andere passage. Iets opmerkelijks, verrassends of prikkelends maar ook onduidelijk of interpreteerbaar zoals: ‘Ik zoek duurzame verbinding maar wil niet inboeten aan vrijheid.’ Een trigger dus om dat profiel nog een paar keer aan te klikken.
Of dit. Je voelt wel één en ander om de mens achter een geschreven profiel te leren kennen. Maar dan gaat een stemmetje in je hoofd kakelen: ‘Goed en wel, maar hoe ga je er aan beginnen? Misschien gewoon via de knop ‘toon interesse’? Ach, neen, veel te onpersoonlijk. Maar om zelf iets te schrijven, voel ik me een kluns. En wat als ik het deksel op neus krijg? Ach, dan maar niet. Toch nu niet. Ik bekijk alles later wel nog eens. En, wie weet, breekt die mens achter het profiel na een paar bezoekjes dan maar zelf het ijs door mij een berichtje te sturen. Gered door de gong!’
Een ietwat moeilijker uitleg. Je geniet al enige tijd van je singlestatus maar onderhuids prikkelt ook een intens verlangen naar zeg maar ‘een maatje’, een ‘compagnon’. Binnen deze dynamiek zie je iemands profiel wel zitten voor restaurantjes, theater, city trips, Costa Brava of Ibiza en zeer zeker ook voor bedplezier. Maar dat shop- of voetbalgedoe, die extra zondagse koffie bij oma-opa, het geprezen adagio ‘samen uit samen thuis’, om maar een paar verwachtingen te citeren, zitten jou dwars. Ze verlammen waar je intens naar verlangt. Maar je springt niet, je blijft schommelen, balanceren, wikken en wegen. In dit plaatje past enig profielkleven, nog eens onder ogen zien wat je eventueel mist, stiekem hopend dat je zodoende op een frisse maandagochtend het licht gaat zien.
Je kan natuurlijk ook zelf actie ondernemen. Dat spreekt voor zich. Je kan zelf de profielklever beleefd, dus zonder eerst een klad verwijten of kritiek naar zijn of haar hoofd te slingeren, vragen om ermee op te houden. Of als het profiel van de klever jou bevalt, hem of haar berichten dat jij je een beetje geflateerd voelt door de herhaalde bezoekjes en een afspraak wel ziet zitten. Wie weet opent dit een poortje naar hemels geluk.
Kiezen voor actie betekent dat je durft te verliezen of te winnen!
Enjoy the road
jijikwij
Over die ezel en een steen
‘Ik kom meer naar jouw appartement dan jij naar het mijne.’
‘Dat klopt, maar jij hebt ook meer tijd.’
‘Ik doe jouw was en plas en als we familie of vrienden uitnodigen, is al het werk voor mij. Jij helpt zelfs niet bij de afwas.’
‘Ja, maar ik kom meer tussen in de kosten. En jij gaat wel erg veel naar je moeder en als we samen zijn, zit jij regelmatig een boek te lezen. Precies alsof ik dan niet besta.’
‘Ik lees graag eens een boek. Dat klopt. Ik zou graag hebben dat jij dat ook eens doet, dan kunnen we er samen over babbelen.’
‘Ach neen, daar heb ik geen zin in. Ik kijk liever tv.’
‘Maar à propos, op dat feestje gisteren. Ik heb gezien dat jij het erg plezant vond met die andere mannen.’
‘Ja, ik heb me geamuseerd. Er zaten een paar heel goeie dansers tussen.’
‘Ja, ja…dat zal wel.’
…...
Een ‘gesprek’ tussen twee jonge vijftigers, algeheel onvrijwillig opgevangen. Na elk hun relatiebreuk, terug dolverliefd geworden. Dat laatste zo’n half jaar geleden. En toch al gekibbel, want de andere doet of is niet wat ik wil. Eens de roze wolkjes voorbij geschoven zijn, komen de ware agenda’s op tafel. In de quote ‘een relatie hebben’ verschuift het accent plots naar ‘hebben’. De andere bezitten, eisen stellen, controleren, verwijten en naar je hand zetten. Zich continu bemoeien met de andere om de eigen leegte op te vullen. Zich pas ’ goed’ voelen als de andere tussen jouw eigen lijntjes loopt. De andere jou gelukkig doen maken omdat je dat zelf niet kan. Want wie zelf goed in zijn/haar velt zit, gunt dit zeker ook de partner in woord en daad. Elk ‘ik’ wordt dan beter door ‘wij’, in plaats van omgekeerd. Maar dit is blijkbaar een zeer moeilijke leerstof, ook nog in de tweede of derde zit. Of zijn we hardleers aangezien zelfs een ezel zich geen tweede keer stoot aan dezelfde steen. Misschien helpt een beetje poëzie, mijmeringen van V. Satir:
‘Ik wil je liefhebben, zonder je vast te houden.
Ik wil je waarderen, zonder te oordelen.
Ik wil met je meegaan, zonder beslag op je te leggen.
Ik wil je uitnodigen, zonder te eisen.
Ik wil je alleen laten, zonder me schuldig te voelen.
Ik wil je kritiek geven, zonder je te beledigen.
Als ik van jou hetzelfde kan ontvangen, leren we elkaar werkelijk kennen,
wordt ons leven verrijkt.’
Enjoy the road
jijikwij
Allee Jef, zet u daar!
Ik struin rond in een park. Zomerse tijd. Het zwerk hel blauw. Het vele groen zongekleurd en welriekend. Wemelend jong volk. Herinneringen en heimwee. Lang geleden was ik er student zonder lief.
Ik ruik, voel, geniet met volle teugen. Ik kijk gulzig rond en zoom vooral in op mensenkoppels voor zover dat van buitenaf te zien is. Zoals vlak voor mijn neus. Hij een paar meter voorop, ietwat voorover gebogen, handen netjes op de rug. Zij er achteraan. Op een paar meters afstand. Haar gezichtje een beetje op donderweer. Hij kijkt af en toe om in haar richting en vangt onderweg veel schoon van deze studentenstad. Zo gaan ze hun gang.
Of daar. Hij en zij zitten naast elkaar op een terras. Ze kijken richting passerend volkje en produceren moeiteloos edoch eensgezind rechtlijnig commentaar. Niet veel positiefs zo te horen maar alles ter rechtvaardiging van het eigen gelijk en van hoe het vroeger allemaal beter was. Geen wolkje twijfel.Tot ze uit het niets aan het tafeltje naast hen, gezelschap krijgen. Een ander koppel, zo vermoed ik. Hij met verse sandaaltjes en witte sokken. Zij: ‘ Allee Jef zet u daar!’ En zo geschiedde. Met zijn rug naar de kleurrijke passage van mensen in vakantiestemming. De bediening laat een halve minuut op zich wachten maar dat is buiten haar gerekend. Zij veert op, stapt met stoute tred zelf naar de toog en komt terug met twee pintjes. Wat volgt is stilte. Het witte sokkenkoppel kijkt elkaar aan en fronst voor één keer woordeloos de wenkbrauwen. Tegelijk!
Ik struin verder en glijdt een beetje af in een jamber-roes: ‘Koppels. Wie zijn ze? Waar gaan ze naar toe? En waarom blijven ze bij elkaar?’ Tot ik er weer eentje in het vizier krijg. Veertigers of daaromtrent. Ze lopen dicht naast elkaar. Niet hand in hand maar met speels of uitdagend fysiek contact. Zo af en toe. En dan hun blikken. Ook af en toe richting elkaar in een wolk van warme verbondenheid. En stralend contentement. Geen woorden. Nu toch niet. Enkel samen ‘zijn’ in de stad waar voor mij veel begon. Ach hoe heerlijk lijkt dat. Misschien ooit nog eens echt.
Jij giechelt, ik lach
Jij glundert, ik smelt
Jij glimlacht, ik geniet
Om wat je woordeloos vertelt
Enjoy the road
Jijikwij