terug

24 uur

zaterdag 25 oktober 2025

Iemand mailt me dat mijn profiel haar zeer aanspreekt. Ze leest erin dat we verwante zielen zouden zijn. Verder enkel tekst, geen beeldjes. Toch wil ik verder met haar communiceren en vraag of ik haar ook kan zien. Maar dat kan niet. Geen foto’s voor onbekenden. Gewoon een principe.Oké, dat hebben we dan gehad. We verblijden elkaar nog met een paar berichtjes, stijl curriculum vitae. Eens geschreven wat voor elk van ons achter de rug is, vraag ik haar hoe we nu vooruit kunnen. Ze suggereert om elkaar eens te bellen en bezorgt me haar nummer. Ik word daar niet warm van en mede door een stapel kluswerkjes in een korte tijd, laat ik haar een paar dagen in het ongewisse. Dan een nieuw mailtje. Dat ze ontgoocheld is of meer had verwacht. Ik gsm haar stante pede mijn nummer en het belletje volgt snel. Ik probeer het ijs te smelten met wat prulligheden over het zonneke, de kop koffie en de krant in de tuin. Maar ze omzeilt en legt met zelfzekerheid uit dat de responstijd op een mailtje maximaal 24 uren is. Dus ontgoocheld en jammer. ‘Ik begrijp dat’, wil ik standaard antwoorden, maar dat lukt me niet. ‘Ik acht me voor wat je hierbij voelt niet verantwoordelijk’ is een kreet die ik spontaan wel uitadem. Even stilte. Een signaal dat wat meer toelichting welkom is. En dan smijt ik me een beetje om dat ook effectief te doen, dus één en ander uit te leggen. In de wij-vorm om de kolen op het vuur te vermijden.

Samengevat. Wij, behorend tot het mensenras, worden niet geboren met de gedachte of overtuiging, laat staan met de norm, dat de responstijd op mailtjes x aantal uren bedraagt. Dit laatste staat ook niet in de grondwet gegrift, we hebben het onszelf ingeprent of ‘wijs’ gemaakt. En dus als we ons geïrriteerd, boos, ontgoocheld... voelen als andere rasgenoten het item responstijd anders invullen, dan zijn we zelf de auteur van deze gevoelens. Zo organiseren we zelf onze ongelukkigheden. Eigenlijk is dit een hoopvol inzicht, probeer ik nog, want dan kan je ze zelf weer wegwerken door wat je jezelf hebt ingeprent of wijsgemaakt, los te laten of aan te passen. Dat heb je immers zelf onder controle, wat anderen bedenken, niet.

Maar mijn betoog valt niet in vruchtbare grond. Zo meen ik te horen of aan te voelen. En zij bevestigt: ‘Dat we dan maar best ieder ons eigen pad verder gaan’. Een erg wijs levensinzicht, voor gekoppelden, ontkoppelden of koppelingzoekenden. Ik bevestig ook en wens haar, zoals me dat is ingeprent, alle succes toe. Of hoe een simpel gedacht uit hoofde van de ene, een heldere reactie uitlokt uit dat van een andere. Woeps, naar verder!

Niet de dingen zelf maken de mensen van streek,
maar hun denkbeelden erover.
(Epictetus)

Enjoy the road
jijikwij

geplaatst door jijikwij - 2209 keer gelezen