Diepgaande connectie

Je hebt een fijne partner, maar je voelt je geregeld eenzaam. Of je bent single en eenzaamheid is je vreemd.

Eenzaamheid is geen toestand of situatie maar een gevoel. Gevoelens of emoties geven je onverbloemd en bovendien algeheel gratis feedback over hoe het met je gaat. Ze bedriegen je nooit. Zo berichten ze permanent over fysieke issues. Je voelt je dan bv. moddermoe of kipfit. Maar ze tweeten ook over de rest. Over je psychisch welbevinden. Of je je goed in je vel zit of niet. Of je je zin doet ofwel slaafje bent van gewoontes, tradities, sociale druk of ingebedde overtuigingen over hoe je je best gedraagt als  man, als vrouw, als pa of ma, als werkende of vrijetijdbestedende mens. Of jij je in vrolijk gezelschap ook echt blij voelt of ondergesneeuwd geïrriteerd. Of jij je echt verbonden voelt met je partner. Of je elkaar waarderend ondersteunt om jezelf te zijn of daarentegen elkaar in een rol manoeuvreert die veel spanning en ongemak oplevert.

Gevoelens van eenzaamheid vertellen jou dat je je afgesneden voelt van jezelf. Niet kan zijn wie je bent. Tijdelijk in bepaalde omstandigheden, chronisch of zelfs permanent. Ze kunnen jou overvallen als je alleen bent maar ook in opgeleukt gezelschap. Je kan je verbonden voelen met anderen terwijl je alleen bent en dit laatste ook al eens opzoekt. Of omgekeerd, je kan soms alleen zijn maar geen last hebben van eenzaamheid.

Ooit verwoordde ik het onderscheid als volgt: ‘Ik wil me al eens terugtrekken in mijn eigen verdomhoekje. Ik zoek gemakkelijk het alleen zijn op, sommigen denken dat ik er een beetje verslaafd aan ben, maar ik ervaar dat niet zo. Het voelt eerder aan alsof ik dan met mijn beste kameraad op pad ben. Die niets vraagt en er altijd is als ik het wil. Die ik gemakkelijk kan verlaten en terug opzoeken. Die me niet lastig valt met eisen of verwachtingen. Die me niet bekritiseert als ik zwijg. Die daarentegen toelaat, laat zijn, laat gaan en staan.’

Dit lijkt misschien een soort feestelijke ode aan alleen zijn, terwijl velen dit eerder verafschuwen. Er bang van zijn en ook door de omgeving als eenzaat aan de kant worden gezet. In de moderne razernij van elektronisch gekwetter, van drukkende sociale drukte, van overbevolkte lawaaierigheid, is alleen zijn zonder zich eenzaam te voelen een hemels cadeau.

'Ik hou ervan om alleen te zijn
maar vind het eng om me alleen te voelen.’

Enjoy the road
Jijikwij

‘Hallo. Ik ben het. Jouw zoon.’
‘Ha…al een tijdje geleden! Alles goed?’
‘Ja ja….allee zo ongeveer toch.’
‘Wat bedoelt ge?’
‘Ach ja, mama. Een beetje gerommel op de thuisvloer.’
‘Och, dat is niet erg. Gebeurt wel. Ook in de beste huishoudens zoals ze dat zeggen.’
‘Is waar. Maar ’t is serieus.’
‘Serieus? Toch geen zieken?’
‘Neen, maar ’t is mijn vrouw.’
‘Wat is er?’
‘Ja…ja…eigenlijk …euh...we gaan scheiden!’
‘Oei. Ja…goh…ja…’
‘Tja, ’t gaat niet meer, dus….’

Ik sla nu een rubriek over. Namelijk het voorlopige commentaar van de mama die meent dat ze het allemaal wel heeft zien aankomen.

‘En nu?’
‘Ja, ik weet het nog niet hé.’
‘Je gaat daar toch blijven wonen met de kinderen!’
‘Euh…euhm…mijn vrouw is terug bij haar ouders gaan wonen. Met de kids. Voorlopig denk ik.’
‘Oké, dus jij kan blijven wonen.’
‘Ja…maar ja hé, je weet wel hé, misschien moet ik ook maar terug thuis komen wonen.’
‘Oei, ja, dat is…..ja. Verrassing!’

Een andere hij en zij. Ze lazen elkanders profiel op een datingsite. En van lezen kwam chatten. Eerst met alle clichés over veel raakvlakken, gelijke interesses, bij elkaar in de buurt wat ook goed is voor het milieu, nog geen kids…. En dan:
‘Dus ook gescheiden?’
‘Ja, dat klopt. Jij ook las ik.’
‘Klopt ook. Ik woon nu alleen. Al een tijdje. En ’t valt wel mee.’
‘Oké. Dat klinkt goed.’
‘En jij?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Wel, valt het een beetje mee om je eigen potje te koken?’
‘Goh…moet je weten. Ik woon terug bij mijn ouders.’
‘Oei! Echt?’
‘Ja, je weet wel hé. Financieel en vooral ook praktisch. Maar ’t is maar voorlopig.’
‘En dat is?’
‘Ja, dat weet ik nog niet zo. Ik hoop snel een nieuwe vriendin of partner te vinden. En dan zien we wel.’
‘Ach zo. Hoe moet ik dat dan zien? Van hotel Mama naar hotel Vriendin?’
‘Sorry dat was niet slecht bedoeld. Ik was het kwijt voor ik er kon over nadenken.’
‘Jij vindt dat een beetje raar?’
‘Ja, ik dacht…’

Maar wat ze precies dacht, vond in haar brein niet de uitgang. Toch niet direct. Eerder indirect door op zijn verzoek om eens life te babbelen met ongemakkelijke beleefdheid uit te stellen. ‘We zien wel.’ Dat zei ze en zo geschiedde. Ze zien nog steeds.

Enjoy the road
jijikwij

Ik ben open en direct. Ik neem geen blad voor de mond maar draag eerlijkheid hoog in het vaandel. Ik ben sociaal voelend en begaan met de medemens. Ik weet wat ik wil, heb de beide voetjes stevig op de grond en ga recht op mijn doel af. Ik sta positief in het leven en wil er ook elke dag van genieten: een restaurantje, museumbezoek, toneel of concert en vooral ook de kleine dingen. Ik zorg goed voor mezelf, ga geregeld joggen en volg yoga....Onze profieltjes op datingsites wemelen van schoonheid en positivisme. Heel wat singles lijken hier op aarde de uitverkoren vertegenwoordigers van hemelse zaligheid en volmaaktheid. Daten haalt het beste in een mens naar boven of tenminste een opgeleukte versie van onszelf. Zo zien we ons graag of graag onszelf. We lezen het ook graag. Want zeg nu zelf, hoe zou je reageren op een dater die in zijn of haar profieltje schrijft:

‘Ik zeg meestal wat ik denk en hoor graag mezelf bezig. Ik krijg daar vaak kritiek voor maar dat deert me niet. Ik rijd voor mezelf en daar kom ik ook voor uit. Want ik ben eerlijk. Doorgaans toch. Soms, als het mij uitkomt, neem ik wel eens een kleine bocht rond de waarheid. Moet kunnen, denk ik dan.
Het doet me wat om miserie te zien maar ik voel me niet geroepen om wat scheef loopt te helpen rechttrekken. Dat is niet mijn ambitie. Die situeert zich op andere vlakken: stevig inkomen door hard of slim werken, wit gekalkte woonstee in het groen en liefst met zwembad, comfortabel reizen en een graantje meepikken van alle leukigheden die het leven in de aanbieding heeft. Een profiteurke, zoals ze als eens zeggen. Maar ik loop ook eens mee in onaardse trends zoals yoga of mindfulness. Zoals dat tegenwoordig hoort. En het heeft wel wat. Ach ja, het leven is al zo kort en een mens moet proberen om er ten volle van te genieten. Dat is mijn levensmotto.’

Zoiets schrijven, doen we natuurlijk niet. Maar eigenlijk zou ik dat wel willen. Ik bedoel dat anderen zulk een de
werkelijkheid benaderend beeld van zichzelf schetsen. Hoezo ‘anderen’? Ja, ikzelf natuurlijk niet! Wat dacht je?

                                                          ‘Embrace being perfectly imperfect.’

Enjoy the road
jijikwij