EENZAAM of ALLEEN?

‘ Waarom niet eens een stuk schrijven over mensen die blijven iemands profiel bezoeken en verder nooit initiatief nemen?’ Dit postte een bloglezer in mijn mailbox. Het fenomeen, dat ik graag profielkleven noem, zou in datingland meer dan een enkele keer de kop opsteken. Maar wat bezielt daters om dit te doen?

Leuke en tevens uitdagende vraag voor mijn psycho-filosofische geest die geen genoegen neemt met een gemakkelijke uitleg zoals: ‘Tja, die klevers maken er een soort sport van om binnen hun leeftijdscategorie profieltjes te scannen en tot eigen jolijt maar binnensmonds van commentaar te voorzien.’ Dus kruip ik liever in hoofden van denkbeeldige klevers en vang antwoorden op die intuïtief opborrelen. Dit alles zittend onder de dichte kruin van een lindenboom ter bescherming tegen een iets te opdringere zon.

Allicht is er twijfel in het spel. Als dater ontwaar je enkele leukigheden in iemands profiel maar ook kleine ergernissen. Niet voor de volle 100% jouw type! Dus, even alles laten bezinken en dan een tweede, zelfs een derde kans wagen. Of misschien blijf je in iemands profiel haperen aan één of andere passage. Iets opmerkelijks, verrassends of prikkelends maar ook onduidelijk of interpreteerbaar zoals: ‘Ik zoek duurzame verbinding maar wil niet inboeten aan vrijheid.’ Een trigger dus om dat profiel nog een paar keer aan te klikken.

Of dit. Je voelt wel één en ander om de mens achter een geschreven profiel te leren kennen. Maar dan gaat een stemmetje in je hoofd kakelen: ‘Goed en wel, maar hoe ga je er aan beginnen? Misschien gewoon via de knop ‘toon interesse’? Ach, neen, veel te onpersoonlijk. Maar om zelf iets te schrijven, voel ik me een kluns. En wat als ik het deksel op neus krijg? Ach, dan maar niet. Toch nu niet. Ik bekijk alles later wel nog eens. En, wie weet, breekt die mens achter het profiel na een paar bezoekjes dan maar zelf het ijs door mij een berichtje te sturen. Gered door de gong!’

Een ietwat moeilijker uitleg. Je geniet al enige tijd van je singlestatus maar onderhuids prikkelt ook een intens verlangen naar zeg maar ‘een maatje’, een ‘compagnon’. Binnen deze dynamiek zie je iemands profiel wel zitten voor restaurantjes, theater, city trips, Costa Brava of Ibiza en zeer zeker ook voor bedplezier. Maar dat shop- of voetbalgedoe, die extra zondagse koffie bij oma-opa, het geprezen adagio ‘samen uit samen thuis’, om maar een paar verwachtingen te citeren, zitten jou dwars. Ze verlammen waar je intens naar verlangt. Maar je springt niet, je blijft schommelen, balanceren, wikken en wegen. In dit plaatje past enig profielkleven, nog eens onder ogen zien wat je eventueel mist, stiekem hopend dat je zodoende op een frisse maandagochtend het licht gaat zien.

Je kan natuurlijk ook zelf actie ondernemen. Dat spreekt voor zich. Je kan zelf de profielklever beleefd, dus zonder eerst een klad verwijten of kritiek naar zijn of haar hoofd te slingeren, vragen om ermee op te houden. Of als het profiel van de klever jou bevalt, hem of haar berichten dat jij je een beetje geflateerd voelt door de herhaalde bezoekjes en een afspraak wel ziet zitten. Wie weet opent dit een poortje naar hemels geluk.

Kiezen voor actie betekent dat je durft te verliezen of te winnen!

Enjoy the road

jijikwij

‘Ik kom meer naar jouw appartement dan jij naar het mijne.’
‘Dat klopt, maar jij hebt ook meer tijd.’
‘Ik doe jouw was en plas en als we familie of vrienden uitnodigen, is al het werk voor mij. Jij helpt zelfs niet bij de afwas.’
‘Ja, maar ik kom meer tussen in de kosten. En jij gaat wel erg veel naar je moeder en als we samen zijn, zit jij regelmatig een boek te lezen. Precies alsof ik dan niet besta.’
‘Ik lees graag eens een boek. Dat klopt. Ik zou graag hebben dat jij dat ook eens doet, dan kunnen we er samen over babbelen.’
‘Ach neen, daar heb ik geen zin in. Ik kijk liever tv.’
‘Maar à propos, op dat feestje gisteren. Ik heb gezien dat jij het erg plezant vond met die andere mannen.’
‘Ja, ik heb me geamuseerd. Er zaten een paar heel goeie dansers tussen.’
‘Ja, ja…dat zal wel.’
…...

Een ‘gesprek’ tussen twee jonge vijftigers, algeheel onvrijwillig opgevangen. Na elk hun relatiebreuk, terug dolverliefd geworden. Dat laatste zo’n half jaar geleden. En toch al gekibbel, want de andere doet of is niet wat ik wil. Eens de roze wolkjes voorbij geschoven zijn, komen de ware agenda’s op tafel. In de quote ‘een relatie hebben’ verschuift het accent plots naar ‘hebben’. De andere bezitten, eisen stellen, controleren, verwijten en naar je hand zetten. Zich continu bemoeien met de andere om de eigen leegte op te vullen. Zich pas ’ goed’ voelen als de andere tussen jouw eigen lijntjes loopt. De andere jou gelukkig doen maken omdat je dat zelf niet kan. Want wie zelf goed in zijn/haar velt zit, gunt dit zeker ook de partner in woord en daad. Elk ‘ik’ wordt dan beter door ‘wij’, in plaats van omgekeerd. Maar dit is blijkbaar een zeer moeilijke leerstof, ook nog in de tweede of derde zit. Of zijn we hardleers aangezien zelfs een ezel zich geen tweede keer stoot aan dezelfde steen. Misschien helpt een beetje poëzie, mijmeringen van V. Satir:

‘Ik wil je liefhebben, zonder je vast te houden.
Ik wil je waarderen, zonder te oordelen.
Ik wil met je meegaan, zonder beslag op je te leggen.
Ik wil je uitnodigen, zonder te eisen.
Ik wil je alleen laten, zonder me schuldig te voelen.
Ik wil je kritiek geven, zonder je te beledigen.
Als ik van jou hetzelfde kan ontvangen, leren we elkaar werkelijk kennen,
wordt ons leven verrijkt.’

Enjoy the road

jijikwij

Ik struin rond in een park. Zomerse tijd. Het zwerk hel blauw. Het vele groen zongekleurd en welriekend. Wemelend jong volk. Herinneringen en heimwee. Lang geleden was ik er student zonder lief.

Ik ruik, voel, geniet met volle teugen. Ik kijk gulzig rond en zoom vooral in op mensenkoppels voor zover dat van buitenaf te zien is. Zoals vlak voor mijn neus. Hij een paar meter voorop, ietwat voorover gebogen, handen netjes op de rug. Zij er achteraan. Op een paar meters afstand. Haar gezichtje een beetje op donderweer. Hij kijkt af en toe om in haar richting en vangt onderweg veel schoon van deze studentenstad. Zo gaan ze hun gang.

Of daar. Hij en zij zitten naast elkaar op een terras. Ze kijken richting passerend volkje en produceren moeiteloos edoch eensgezind rechtlijnig commentaar. Niet veel positiefs zo te horen maar alles ter rechtvaardiging van het eigen gelijk en van hoe het vroeger allemaal beter was. Geen wolkje twijfel.Tot ze uit het niets aan het tafeltje naast hen, gezelschap krijgen. Een ander koppel, zo vermoed ik. Hij met verse sandaaltjes en witte sokken. Zij: ‘ Allee Jef zet u daar!’ En zo geschiedde. Met zijn rug naar de kleurrijke passage van mensen in vakantiestemming. De bediening laat een halve minuut op zich wachten maar dat is buiten haar gerekend. Zij veert op, stapt met stoute tred zelf naar de toog en komt terug met twee pintjes. Wat volgt is stilte. Het witte sokkenkoppel kijkt elkaar aan en fronst voor één keer woordeloos de wenkbrauwen. Tegelijk!

Ik struin verder en glijdt een beetje af in een jamber-roes: ‘Koppels. Wie zijn ze? Waar gaan ze naar toe? En waarom blijven ze bij elkaar?’ Tot ik er weer eentje in het vizier krijg. Veertigers of daaromtrent. Ze lopen dicht naast elkaar. Niet hand in hand maar met speels of uitdagend fysiek contact. Zo af en toe. En dan hun blikken. Ook af en toe richting elkaar in een wolk van warme verbondenheid. En stralend contentement. Geen woorden. Nu toch niet. Enkel samen ‘zijn’ in de stad waar voor mij veel begon. Ach hoe heerlijk lijkt dat. Misschien ooit nog eens echt.

Jij giechelt, ik lach
Jij glundert, ik smelt
Jij glimlacht, ik geniet
Om wat je woordeloos vertelt

Enjoy the road

Jijikwij