terug

Opnieuw vrouw

donderdag 3 september 2026

Plots lag er een hele catalogus potentiële nieuwe partners voor mij open.
‘Te jong. Te oud. Te ver. Te veel fiets. Te weinig tekst. Interessant. Misschien.’

Dit ging door tot iedereen naar huis ging en enkel het licht van het scherm overbleef.?Toen kwamen de twijfels, de angst en vooral de vragen.
Wanneer word ik opnieuw vrouw voor een man?

Niet voor mijn lingerie-verkoopster.
Niet voor mijn arts.
Niet voor mijn schoonheidsspecialiste.

Voor een man die mij nog niet kent.
Met wie ik geen gemeenschappelijk verleden heb.
Die misschien ooit mijn hand zal vasthouden.
Mij misschien ooit zal zoenen.
Mijn lichaam zal ontdekken.

Daarmee bedoel ik niet het lichaam dat ik zelf iedere ochtend in de badkamer tegenkom. Dat ken ik ondertussen. We hebben een werkbare verstandhouding ontwikkeld. Ik bedoel dit lichaam bekeken door iemand die het voor het eerst ziet.

De juiste jurk kan veel.
Een sjaal is een bijzonder onderschat kledingstuk.
Rechtop zitten helpt ook.
Ergens tussen een eerste koffie en een eerste aanraking komt onvermijdelijk het moment waarop de afdeling Strategische Camouflage haar bevoegdheden moet neerleggen.

Wanneer laat ik de sjaal vallen die de losse huid onder mijn armen verbergt
Mijn vriendinnen en ik hebben daar het vriendelijke woord 'onze meezwaaiers' voor.

In mijn hoofd was ik ondertussen al bezig met de praktische kant.
Hoe geraak ik ongezien uitgekleed onder de dekens wanneer er zich in dezelfde kamer een man bevindt
Het licht uitdoen leek alvast een goed begin.
Over de rest van het scenario moest nog worden nagedacht.

Zal hij schrikken?

Van een lichaam dat ouder geworden is.
Van huid die niet meer overal strak zit.
Van rimpels.
Van alles wat ik met kleren behoorlijk succesvol buiten de onderhandelingen had gehouden.

Ik zie vrouwen van mijn leeftijd op straat, in een kleedje, op het strand, in een badpak.
Nooit denk ik: “Kijk eens naar die bovenarmen.”
Ik zie gewoon vrouwen, mooie vrouwen, volwassen vrouwen.

Waarom werd mijn eigen lichaam dan plots een examen waarvoor ik niet meer gestudeerd had?

Dat was waar ik die eerste avond zonder gezelschap mijn kop over brak.
Is er ergens een man die niet schrikt
Zou het kunnen dat een van die mannen nog met verlangen naar mij zou kijken?

Dat vertrouwen in mijn vrouw-zijn was ergens onderweg verdwenen.
Geen enkele sjaal kon dat verbergen.

Maanden later bleek mijn zorgvuldig voorbereide scenario overbodig.
Er was een man die zo vanzelfsprekend omging met waar ik bang voor was.

Geen strategische camouflage meer.
Geen sjaal.
Geen juiste jurk.

Geen inspectie.?Geen ongemakkelijke stilte.
Geen moment waarop ik mijn adem inhield om zijn reactie af te wachten.

“God, je bent mooi.”

Niet als geruststelling.
Niet omdat ik ernaar vroeg.
Gewoon, omdat hij dat op dat moment blijkbaar vond.

Ik hoefde niet opnieuw vrouw te worden.

Ik was het altijd al geweest.

geplaatst door 55plus - 83 keer gelezen