terug

In welk "ship" zitten we eigenlijk?

donderdag 3 september 2026

Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt, of gewoon aan de staat van de wereld, maar daten is ingewikkelder geworden. Vroeger was het simpel. Je had iemand, of je had niemand. En als het wat minder liep, zei je: het is ingewikkeld. Meer uitleg moest daar niet bij. Iedereen wist: er zijn gevoelens, er is twijfel, en waarschijnlijk ook iemand die niet terugbelt.

"Het is ingewikkeld" is tegenwoordig blijkbaar veel te vaag. Nu moet je al na één glas wijn en drie berichtjes weten in welke fase je zit. Is dit casual? Is dit een situationship? Zijn we exclusief, maar dan zonder het woord relatie te gebruiken omdat dat anders te veel druk zet? Of ben ik gewoon een heel aangename tussenstop op weg naar iets anders?

Blijkbaar is "iemand leuk vinden" geen categorie meer. Daar bestaat tegenwoordig geen eenvoudig woord meer voor.

En ergens daartussen wordt er ook nog geghost, gebreadcrumbed en (ik verzin het niet) gesubmarined. Ik heb dat dus moeten googelen. Submarining, voor wie ook niet elke week een datingwoordenboek bijhoudt: dat is wanneer iemand verdwijnt… en dan plots weer opduikt alsof hij gewoon even onder water zat. Alsof dat volstrekt normaal is. Alsof je na drie weken stilte
zomaar kunt terugkomen met: "hey, hoe is het?"

Hoe is het? Wel, ondertussen heb ik mij afgevraagd of je dood was, getrouwd, emotioneel onbeschikbaar of gewoon slecht opgevoed.

Ik ben 50 plus. Ik heb al grotere dingen meegemaakt dan een man die tijdelijk verdwijnt en dan terug bovenkomt alsof hij een charmante dolfijn is. En toch zit je daar dan, tegen beter weten in, te denken: oké… waar zitten wij nu ergens op die schaal? Niet emotioneel, maar taalkundig. Alsof je eerst het juiste etiket moet kleven voor je nog maar iets mag voelen.

En geloof me… ik probeer mee te zijn. Echt waar. Ik hoor mezelf soms dingen zeggen waarvan ik denk: wie is deze vrouw? Zinnen als: "Ik wil niets forceren, ik wil gewoon rustig ontdekken wat dit precies is". Terwijl ik eigenlijk gewoon bedoel: zeg eens eerlijk of je mij wil zien, dan weet ik tenminste of dit iets is om naar uit te kijken, of gewoon iets om los te laten.

Dat is misschien nog het vermoeiendste aan heel dat moderne daten: dat je niet alleen moet daten, maar ook voortdurend moet interpreteren, benoemen, kaderen. Alsof het niet genoeg is dat het al spannend is. En het ergste is dat je moet opletten dat je het juist benoemt. Want stel je voor dat je per ongeluk "afspreken" zegt terwijl de andere nog in "exploratie" zit.

Misschien ben ik daar te oud voor geworden. Of misschien ben ik net oud genoeg om te weten dat verwarring geen diepgang is. En dat iemand die jou echt graag wil zien daar meestal geen Engelse term voor nodig heeft.

Ik blijf geloven dat het ook anders kan. Eenvoudiger, warmer, eerlijker. Dat iemand gewoon zegt: ik zie u graag. Ik wil u zien. Punt. Zonder strategie, zonder verdwijntrucs. Zonder dat ik achteraf moet googelen in wat voor "ship" ik net gezeten heb.

Want op onze leeftijd mag je toch hopen dat we stilaan weten dat duidelijkheid geen gebrek aan spanning is. Integendeel. Een beetje duidelijkheid is soms gewoon ongelooflijk sexy.

geplaatst door Jungle - 89 keer gelezen