terug

Territoriumdrift

woensdag 14 oktober 2026

Vannacht werd ik om 3.50 u wakker.
Ik lag dwars in mijn grote dubbele bed, met één voet over de rand.
Even genoot ik, tot...

...ik plots dacht aan die man die me een tijd geleden vertelde dat hij niet op zoek was naar een LAT-relatie, maar naar iemand om mee samen te wonen.
Destijds dacht ik dat er nog veel water naar de zee zou vloeien voor het zover was.
Maar vannacht... shit! Zou me dit nog lukken?
Als hij mij heel graag zou zien en heel verdraagzaam zou zijn.
In het begin, tijdens de prille liefde misschien.
Na een tijd, wanneer hij al een paar porren voor zijn snurken heeft gekregen, zou mijn territorium waarschijnlijk ingeperkt worden.
Of misschien al vroeger.
Het voordeel van alleen wonen is dat je zelden geconfronteerd wordt met je eigen snurken.

Mijn brein was inmiddels klaarwakker en draaide op volle toeren.
Ik klapte mijn laptop open en begon als een bezetene te tikken.
Ik schikte de vijftien kussens aan mijn hoofdeinde wat comfortabeler achter mijn rug.
Ook die zouden waarschijnlijk plaats moeten maken.
Hoe groot is de kans dat mijn toekomstige wederhelft hetzelfde hybride bioritme heeft en met een glimlach ook zijn scherm omhoog doet?

En dan is er ook nog het dons.
"Heb jij mijn dons?"
"Neen."
"Je ligt erop!"
"Niet!"

Ik begon te vermoeden dat samenwonen voor een groot deel opnieuw zou bestaan uit dingen waarover je als alleenwonende nooit een gesprek hoeft te voeren.
De verwarming bijvoorbeeld.
Als ik het koud heb, zet ik ze hoger. Heb ik het warm, dan gaat ze lager.
Een efficiënt beslissingsproces van één stemgerechtigde.

Het eten is meestal een instant beslissing.
Soms blijf ik na het werk schaamteloos plakken en eet ik daar iets.
Soms besluit ik dat een espresso en iets wat toevallig nog in de koelkast ligt een volkomen verdedigbare avondmaaltijd vormen.
Soms heb ik niets in huis en houdt de honger mij in bed gezelschap.

En nu zou er iemand kunnen vragen:
"Wat eten we vanavond?"

We.

Daar moest mijn brein nog enkele overuren voor maken.
Er waren ineens huishoudelijke gewoontes waarvan ik nooit eerder vermoedde er principes over te hebben.

De vaatwasser bijvoorbeeld.
Ik weet perfect hoe die gevuld moet worden.
Hij waarschijnlijk ook.

Net als de was.
Ik hang die op mijn manier op. Toevallig is dat ook de juiste manier.
En wat als hij televisie wil kijken terwijl ik wil lezen?

Voetbal.
Ik was vergeten dat "paaaas!" opnieuw mijn woonkamer zou kunnen binnenkomen.
In plaats daarvan klinkt nu de muziek die bij mijn stemming past.
Soms urenlang hetzelfde album.
Niemand die dat vervelend of vreemd vindt.

Toen kroop er een andere gedachte tussen.
"We zijn de vuilnisbakken vergeten buiten te zetten."
Ik bleef even naar mijn scherm kijken.

We.

Dat betekende blijkbaar ook dat niet langer alles wat vergeten werd alleen door míj vergeten moest worden.
Er kwam ineens gedeelde incompetentie.
Dit zou me nog kunnen bevallen.

Als ik na school blijf plakken, hoef ik niemand te verwittigen.
Maar er is ook niemand die zich afvraagt waar ik blijf.

Ik kan eten wat en wanneer ik wil.
Maar er is ook niemand die vanuit de keuken roept of ik ook iets wil.

Ik kan uren lezen zonder gestoord te worden.
Maar ik zou graag het boek dichtdoen omdat hij iets te vertellen heeft.

Misschien gaat samenwonen na jaren alleen niet alleen over een helft van het bed afstaan.
Misschien zijn we na al die jaren allebei onze eigen fabrieksinstelling geworden.

Twee fabrieksinstellingen in één huis.
Om 4.34 uur lijkt dit even iets minder beangstigend dan toen ik wakker werd.

geplaatst door Mila - 96 keer gelezen