Wil je mijn lief zijn?

maandag 5 oktober 2026

Ik vertoef momenteel in de perfecte poel om mijn datingwoordenschat uit te breiden. Naast het vocabularium dat ik hier dagelijks voorbij zie zwemmen, heb ik ook nog mijn leerlingen die mij bijscholen.

“Mevrouw, heb jij een fine shit?”
“Een wat?”

Er volgde een korte bijscholing. “Mannen”, zo legden de meisjes mij uit, “zijn shit. Soms zit er eentje tussen die erbovenuit steekt. Dat is dan je fine shit.”

Ik meende, na bijna zestig jaar Nederlands te spreken en een paar decennia te lezen, schrijven en doceren, dat ik over een behoorlijke woordenschat beschikte. Tot ik met de singlewoordenschat werd geconfronteerd.
Twee maanden later vertelt een leerling mij dat zijn huzz gisteren een DTR vroeg.
Halverwege de middelbare school hadden wij daar al een geavanceerde oplossing voor:

“Wil jij mijn lief zijn?”
“Wil je verkering met mij?”
“Wil je het aanmaken met mij?”

Simpele zinnetjes waarmee je vroeg wat je eigenlijk wilde weten.
Het antwoord was nog eenvoudiger: ‘ja’ of ‘neen’.
Wat is er gebeurd met gewoon aanvragen?

Klaar!
Status bekend.

Geen DTR, geen situationship, geen drie maanden berichten analyseren om te achterhalen of je nu aan het daten bent, exclusief date, FWB met gevoelens bent.
Ik leerde dat je vóór je überhaupt iets kunt aanvragen, je je eerst door het volledige mijnenveld van het moderne daten moet wurmen.

Ik ben 27 jaar gehuwd geweest.
Blijkbaar zijn we ondertussen heel hard gaan nadenken over iets wat vroeger grotendeels vanzelf gebeurde.
In de tussentijd heeft de paringsdans blijkbaar een bijsluiter gekregen.

Het begint al vóór de date.
Wie vraagt wie?
Wanneer?
En vooral waarheen?
Een koffie is veilig, maar misschien te vrijblijvend.
Een etentje is romantischer, tot hij na zeven minuten over zijn ex begint en ik weet dat ik hem nooit meer wil zien. Net dan komt de ober vragen of we alvast een aperitiefje wensen.

Wat is tegenwoordig de dresscode?
Broek?
Rok?
Kleedje? Hoe kort? Decolleté?
Niet te sexy, want welke boodschap geef ik dan?
Niet te braaf, want misschien denkt hij dat ik niet geïnteresseerd ben.

En dan moet de man bij aankomst al een gecodeerd bericht ontcijferen aan de hand van de lengte van mijn rok.

We hebben elkaar nog maar net begroet en nu begint zijn deel van de twijfel:
Leunde ze nu net naar voren?
Betekent dit dat ze mij leuk vindt?
Lacht ze omdat ze mij grappig vindt of omdat ze beleefd is?
Is ze oprecht geïnteresseerd in wat ik vertel?
Is dit flirten of gewoon vriendelijkheid?
Mag ik haar onderarm aanraken?
Wil ze dat?
Mag ik zeggen dat ze mooie ogen heeft? Is dat charmant of ongepast?

En dit alles terwijl ik denk: “Stop met die bijsluiter te lezen. Ik wil je zoenen!”
Ik heb het gevoel dat we bang geworden zijn voor dingen die essentieel zijn voor flirten: kijken, voelen, aftasten, reageren op elkaar.

Ik juich toe dat we tegenwoordig veel bewuster omgaan met consent.

Alleen vergaat mij de zin te wachten tot hij artikel 7 van het datingreglement nog eens heeft doorgenomen en eindelijk klaar is om het examenformulier in te vullen.

Waarom vraagt hij het niet gewoon?
Me in de ogen kijken en zeggen:

“Ik wil je heel graag zoenen.”

En dan komt de rekening.
Wie betaalt?
Als hij betaalt, verwacht hij dan iets?
Als ik wil splitten, denkt hij dan dat ik hem niet meer wil zien?
Waarom niet meteen op een veel elegantere wijze een tweede date regelen?

“De volgende is voor mij.”
Tegen die volgende date hoop ik dan wel dat de bijsluiter ergens onderaan een lade is beland.
Dat we weer wat durven kijken, voelen, aftasten en vooral spontaan reageren.
Want als we elkaar ondertussen nog altijd leuk vinden, wil ik niet het hele rondje opnieuw doen.

Helaas blijken er dan alweer nieuwe vragen te zijn.

Wanneer ga je mee naar huis?
Wanneer wordt zoenen seks?
Wanneer wordt daten exclusief?
Wanneer ben je eigenlijk een koppel?
Wanneer komt die DTR?