Natuurlijke behoefte

‘Hallo. Ik ben het. Jouw zoon.’
‘Ha…al een tijdje geleden! Alles goed?’
‘Ja ja….allee zo ongeveer toch.’
‘Wat bedoelt ge?’
‘Ach ja, mama. Een beetje gerommel op de thuisvloer.’
‘Och, dat is niet erg. Gebeurt wel. Ook in de beste huishoudens zoals ze dat zeggen.’
‘Is waar. Maar ’t is serieus.’
‘Serieus? Toch geen zieken?’
‘Neen, maar ’t is mijn vrouw.’
‘Wat is er?’
‘Ja…ja…eigenlijk …euh...we gaan scheiden!’
‘Oei. Ja…goh…ja…’
‘Tja, ’t gaat niet meer, dus….’

Ik sla nu een rubriek over. Namelijk het voorlopige commentaar van de mama die meent dat ze het allemaal wel heeft zien aankomen.

‘En nu?’
‘Ja, ik weet het nog niet hé.’
‘Je gaat daar toch blijven wonen met de kinderen!’
‘Euh…euhm…mijn vrouw is terug bij haar ouders gaan wonen. Met de kids. Voorlopig denk ik.’
‘Oké, dus jij kan blijven wonen.’
‘Ja…maar ja hé, je weet wel hé, misschien moet ik ook maar terug thuis komen wonen.’
‘Oei, ja, dat is…..ja. Verrassing!’

Een andere hij en zij. Ze lazen elkanders profiel op een datingsite. En van lezen kwam chatten. Eerst met alle clichés over veel raakvlakken, gelijke interesses, bij elkaar in de buurt wat ook goed is voor het milieu, nog geen kids…. En dan:
‘Dus ook gescheiden?’
‘Ja, dat klopt. Jij ook las ik.’
‘Klopt ook. Ik woon nu alleen. Al een tijdje. En ’t valt wel mee.’
‘Oké. Dat klinkt goed.’
‘En jij?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Wel, valt het een beetje mee om je eigen potje te koken?’
‘Goh…moet je weten. Ik woon terug bij mijn ouders.’
‘Oei! Echt?’
‘Ja, je weet wel hé. Financieel en vooral ook praktisch. Maar ’t is maar voorlopig.’
‘En dat is?’
‘Ja, dat weet ik nog niet zo. Ik hoop snel een nieuwe vriendin of partner te vinden. En dan zien we wel.’
‘Ach zo. Hoe moet ik dat dan zien? Van hotel Mama naar hotel Vriendin?’
‘Sorry dat was niet slecht bedoeld. Ik was het kwijt voor ik er kon over nadenken.’
‘Jij vindt dat een beetje raar?’
‘Ja, ik dacht…’

Maar wat ze precies dacht, vond in haar brein niet de uitgang. Toch niet direct. Eerder indirect door op zijn verzoek om eens life te babbelen met ongemakkelijke beleefdheid uit te stellen. ‘We zien wel.’ Dat zei ze en zo geschiedde. Ze zien nog steeds.

Enjoy the road
jijikwij

Ik ben open en direct. Ik neem geen blad voor de mond maar draag eerlijkheid hoog in het vaandel. Ik ben sociaal voelend en begaan met de medemens. Ik weet wat ik wil, heb de beide voetjes stevig op de grond en ga recht op mijn doel af. Ik sta positief in het leven en wil er ook elke dag van genieten: een restaurantje, museumbezoek, toneel of concert en vooral ook de kleine dingen. Ik zorg goed voor mezelf, ga geregeld joggen en volg yoga....Onze profieltjes op datingsites wemelen van schoonheid en positivisme. Heel wat singles lijken hier op aarde de uitverkoren vertegenwoordigers van hemelse zaligheid en volmaaktheid. Daten haalt het beste in een mens naar boven of tenminste een opgeleukte versie van onszelf. Zo zien we ons graag of graag onszelf. We lezen het ook graag. Want zeg nu zelf, hoe zou je reageren op een dater die in zijn of haar profieltje schrijft:

‘Ik zeg meestal wat ik denk en hoor graag mezelf bezig. Ik krijg daar vaak kritiek voor maar dat deert me niet. Ik rijd voor mezelf en daar kom ik ook voor uit. Want ik ben eerlijk. Doorgaans toch. Soms, als het mij uitkomt, neem ik wel eens een kleine bocht rond de waarheid. Moet kunnen, denk ik dan.
Het doet me wat om miserie te zien maar ik voel me niet geroepen om wat scheef loopt te helpen rechttrekken. Dat is niet mijn ambitie. Die situeert zich op andere vlakken: stevig inkomen door hard of slim werken, wit gekalkte woonstee in het groen en liefst met zwembad, comfortabel reizen en een graantje meepikken van alle leukigheden die het leven in de aanbieding heeft. Een profiteurke, zoals ze als eens zeggen. Maar ik loop ook eens mee in onaardse trends zoals yoga of mindfulness. Zoals dat tegenwoordig hoort. En het heeft wel wat. Ach ja, het leven is al zo kort en een mens moet proberen om er ten volle van te genieten. Dat is mijn levensmotto.’

Zoiets schrijven, doen we natuurlijk niet. Maar eigenlijk zou ik dat wel willen. Ik bedoel dat anderen zulk een de
werkelijkheid benaderend beeld van zichzelf schetsen. Hoezo ‘anderen’? Ja, ikzelf natuurlijk niet! Wat dacht je?

                                                          ‘Embrace being perfectly imperfect.’

Enjoy the road
jijikwij

We hebben ze gemaakt en uitgesproken. Bij het begin van nieuw. Regelmatig sporten, minder alcohol of roken. Meer tijd samen met partner en kids. Genieten van klein geluk. Dat deden we ook bij vorige jaarwisselingen. Zo ongeveer gelijk maar niet gelukt. Zwakke wil?
De jaarwisseling. De geschikte tijd om gedragen door feeststemming te prakkezeren over wat voorbij is en voornemens uit te spreken over de komende tijd. Dit hoort tot geplogenheden die na zovele jaren diep in ons brein een onbewuste tendens hebben ingebouwd om het spelletje mee te spelen. Het gebeurt allemaal buiten onze bewuste controle om en het vervolg laat zich raden. Eens de voornemens gemaakt en verkondigd, volgt de orde van de dag. Zeg maar de gewone gang der dingen, zoals ze in ons brein liggen geprogrammeerd.

Is voornemens formuleren dan zinloos? Dat nu ook weer niet maar wie ze ook waar wilt maken, komt geregeld Sysifus tegen: na enige inspanning terug naar af. En zeg nu zelf, de lokroep van biertjes of wijntjes of bewerkt comfortfood en bv. snelle snacks is echt moeilijk te weerstaan op momenten dat we ons (nog) gezond voelen. En beloningen in de verre toekomst moeten het doorgaans afleggen tegen voldoening die nu kant en klaar op ons bord ligt. We botsen dus op een uiterst hardnekkige aandrang die ons dagelijks ook nog eens ingelepeld wordt, namelijk om het leven nu te leven, want het is al zo kort. Wat we gezegd hebben te willen doen, omzetten in doen wat we gezegd hebben te willen doen - oef, een moeilijke zin - gaat niet vanzelf. Er is moeite en vooral volharding voor nodig, aangestuurd door een ondubbelzinnig voornemen om voornemens te doen lukken.

Tot zover enige theoretische bespiegelingen. Kan er nog iets meer praktisch? Ja zeker, hier een probeersel. Vooreerst dit. Voornemens slaan doorgaans op symptomen zoals minder alcohol, meer thuis bij partner en kids of meer sporten. Onderliggend gaat het om langeretermijndoelen zoals gezond blijven en bv. betekenisvol bijdragen tot gezinswarmte. Kijk dus bij elk voornemen jezelf recht in de ogen en taxeer hoezeer jij je door deze onderliggende doelen geraakt voelt. Hoe zwaar ze in jouw weegschaal wegen tegenover andere, zoals de eerste of de beste willen zijn, de grootste willen hebben op weg naar ‘the sky is the limit’. Iets voornemen omdat eenieder dat doet bv. bij de jaarwisseling, faalt bij voorbaat. Idem als je met verstand een voornemen maakt terwijl jouw gevoel de andere kant uitkijkt zoals in de quote: ‘ Het belangrijkste in het leven is liefde maar het werk gaat voor!’

En dan nog dit. Beperk je niet tot het formuleren van het ‘wat’ zoals bv. meer sporten maar maak met jezelf ook meetbare afspraken over het ‘hoe’: ‘één sigaret per dag’ of ‘ éénmaal thuis, dan gaat het werk op slot’ of ‘ twee maal joggen per week’ of... Praat bij elke verleiding om af te wijken tegen jezelf: ‘Neen, dat ga je nu niet doen, de afsapraak was ....’ En, breng al wie met regelmaat in jouw omgeving vertoeft hiervan op de hoogte, zodat ze jou er kunnen over aanspreken. Organiseer dus zelf zoiets als sociale controle.

Wat je uiteindelijk moet bereiken, is dat wat begon als een bewust gekozen voornemen omgezet geraakt in een onbewuste kracht die ervoor zorgt dat je er ook effectief naar handelt als nieuwe conflictvrije geneigdheid of gewoonte. Een leuk voorbeeld van hoe we het besturingssysteem van ons gedrag ook zelf kunnen programmeren. Succes.

                                               'Stop met goede voornemens, neem goede beslissingen!'

Enjoy the road

jijikwij