terug

Hokjesleed

zaterdag 17 oktober 2026

Hokjes. Je ziet ze overal langs Vlaamse wegen en in dito tuinen. Maar ze struinen ook weelderig rond in ons brein. We zien niet een mens maar een man, grijzend, strak in het pak, afstandelijk. Zeg maar ietwat eenzatig. We horen geen geluiden maar bijvoorbeeld knetterende ketelmuziek. En wat doen al die gepensioneerden op zaterdagen in de supermarkt?
We stoppen alles in vakjes en met die vakjes hebben we contact. Niet met de echte werkelijkheid. Die vakjes maken we zelf. We zijn er bedreven in. Maar op de snelwegen van ons informatietijdperk, slingeren ze altoos frequenter van buitenaf ons brein binnen. Je moet continu bereikbaar zijn en hij/zij is dat niet, dus niet goed bezig. Kindjes kunnen al op hun derde levensjaar hun naam schrijven en dat lukt het zoontje van de buren niet. Niet goed bezig. Je moet na(ast) het werk nog iets met je leven doen. Yoga beoefenen of je eigen zelf in ’t zweet werken tussen de muren van luchtgekoelde ruimtes. Goed bezig. Om dan ter aanvulling ook de exponentieel groeiende berg hokjes in de onmetelijke velden van intermenselijke verkeer op ons te zien afkomen. Ze hebben namen zoals ‘bindings- of verlatingsangst’, ‘ geluk dat maak je zelf’, ‘ met zo’n rugzak begin je best niet aan een nieuwe relatie’, ‘die ziet niet eens zichzelf graag, hoe zou hij dan iemand anders graag kunnen zien’, ‘liefde is een werkwoord’, ‘zo ben ik nu eenmaal’, ‘mannen willen maar één ding’ en ‘vrouwen kunnen niet parkeren’.

Hokjes hebben hun nut. Ze trekken lijnen en zorgen voor houvast. We leiden er scenario’s uit af over hoe we best handelen. Maar ze roepen ook gevoelens en emoties op. Soms leuke. In vele gevallen van het lastige soort. Hokjesleed zeg maar. Zo kan boosheid opwellen als manlief weer eens laat thuiskomt. Niet omwille van de naakte feiten maar door het hokje waarin die feiten in het brein van vrouwlief staan geparkeerd: hij mag me niet meer, hij verwaarloost me, hij vindt zijn werk belangrijker dan mij. Dit soort dingen leest ze niet van zijn voorhoofd af omdat ze er niet staan op geschreven. Ze construeert ze zelf en plakt ze er dan ook zelf op. Een ingenieus maar vaak ook kwaadaardig mechanisme. Haar boze reacties leiden er al eens toe dat manlief nog frequenter na etenstijd arriveert waardoor haar vakje nog intenser rood kleurt.

Maar er is ook hoop. Want zeg nu zelf. Wie dit mechanisme begrijpt heeft ook meteen de oplossing in huis: het vakje schrappen of vervangen door eentje van een leukere soort. Eentje dat rust baart of openheid om aandacht te geven en er in ruil ook te krijgen.

Lief, aantrekkelijk, arrogant, koppig…bestaan enkel
in het donker theater van onze hersenen. Niet in werkelijkheid.

Enjoy the road

jijikwij

geplaatst door jijikwij - 69 keer gelezen