terug

Stemrecht

maandag 26 oktober 2026

Als iemand van 55+ na jaren opnieuw begint te daten, ontdekt ze gaandeweg dat ze helemaal niet meer of misschien juist beter weet hoe dat moet.
Het begint bij de profielen, het cv als het ware.
Daar begint het veldonderzoek: sterrenbeeld, beroep, roken, kinderen, sport, hobby's, wandelen in de natuur, lekker eten, reizen, humor, eerlijkheid, respect.
Hele volksstammen die zichzelf spontaan, empathisch, loyaal, eerlijk, authentiek en zorgzaam verklaren.
Profielfoto's van vissen, motoren, zonnebrillen, wandelen in de natuur, geopende mannenbenen (ik heb inmiddels begrepen dat u er twee heeft, meneer).

Is deze man representatief of keek ik naar een zeldzaam fotografisch incident?
Toen ik pas lid was, had ik zo mijn principes. Ik ging zelfs bij voorkeur kijken naar profielen zonder foto. Het uiterlijk mocht mijn oordeel niet beïnvloeden. Het ging tenslotte om de mens achter het profiel.
En ik had jarenlang verkondigd dat het innerlijke het belangrijkste was.
Daar ging ik op mijn leeftijd toch niet ineens van afwijken?

Ergens onderweg begon ik, ondanks al mijn principes, toch een extra lijstje aan te leggen.
Heeft hij iets te vertellen?
Kan hij ook luisteren?
Is hij nieuwsgierig?
Heeft hij humor?

Het werkte nog ook.
Er kwam een bericht binnen.
Ik had de man zijn profiel nog niet eens bekeken.
We bleken dezelfde humor te hebben en wisselden dag en nacht berichten uit.
Toen ik zijn stem hoorde, waren ze er: de langverwachte vlinders.
Zonder foto.
En zonder dat ik ook maar één vakje van mijn zorgvuldig opgestelde lijst had afgevinkt.
Mijn principes hadden gelijk gekregen.
Althans, dat dacht ik toen.

Want één keer vlinders betekende nog niet dat ik het daten onder de knie had.
Er volgden andere kennismakingen, boeiende gesprekken, verwachtingen die net niet uitkwamen.

Gaandeweg werd de lijst langer.
Kan hij onnozel zijn?
Durft hij mij tegen te spreken?
Leest hij werkelijk wat ik schrijf?
Onthoudt hij iets?
Is hij niet bang van verschil?
Laat hij mij ruimte?

Tot er weer een man verscheen bij wie dit alles leek te kloppen.
We konden uren praten, ook hij schreef, we deelden een visie op relaties, ik zou hem gerust aan mijn vrienden kunnen voorstellen, we hadden dezelfde politieke oriëntatie en …
hij had de gewenste lengte.

Mijn lijstje kon tevreden zijn.
Ik iets minder.
Hoe interessant ik hem ook vond, er gebeurde verder helemaal niets.
Geen kriebels, geen verlangen, zelfs geen bescheiden neiging om wat dichterbij te gaan zitten.
Het innerlijke kan de vlinders wakker maken, maar ze niet bevelen te verschijnen.
Er bestaat nog een anarchistisch selectieorgaan dat geen boodschap heeft aan een algoritme:
mijn lichaam.

Tegenwoordig begin ik mijn selectieprocedure iets minder principieel.

Profielen zonder foto lees ik nog altijd, maar als de tekst me aanspreekt, wil ik er een beeld bij. Dat had ik een paar jaar geleden behoorlijk oppervlakkig gevonden.
Vandaag, als ervaringsdeskundige, noem ik het voortschrijdend inzicht.
Niet dat een foto enige garantie biedt.

Ik heb ondertussen helaas geleerd dat een uitstekend gesprek niet noodzakelijk betekent dat ik iemand ook wil kussen.
En dat ik na twintig kennismakingen nog altijd niet kan voorspellen bij wie dat wél zal gebeuren.
Het innerlijke is nog steeds het belangrijkste.

Alleen mag mijn lichaam tegenwoordig de sollicitatiegesprekken openen.
En als er geen zin is om te kussen, volgt er een veto.

Mila

geplaatst door Mila - 34 keer gelezen