PROFIELKLEVEN

‘Ik kom meer naar jouw appartement dan jij naar het mijne.’
‘Dat klopt, maar jij hebt ook meer tijd.’
‘Ik doe jouw was en plas en als we familie of vrienden uitnodigen, is al het werk voor mij. Jij helpt zelfs niet bij de afwas.’
‘Ja, maar ik kom meer tussen in de kosten. En jij gaat wel erg veel naar je moeder en als we samen zijn, zit jij regelmatig een boek te lezen. Precies alsof ik dan niet besta.’
‘Ik lees graag eens een boek. Dat klopt. Ik zou graag hebben dat jij dat ook eens doet, dan kunnen we er samen over babbelen.’
‘Ach neen, daar heb ik geen zin in. Ik kijk liever tv.’
‘Maar à propos, op dat feestje gisteren. Ik heb gezien dat jij het erg plezant vond met die andere mannen.’
‘Ja, ik heb me geamuseerd. Er zaten een paar heel goeie dansers tussen.’
‘Ja, ja…dat zal wel.’
…...

Een ‘gesprek’ tussen twee jonge vijftigers, algeheel onvrijwillig opgevangen. Na elk hun relatiebreuk, terug dolverliefd geworden. Dat laatste zo’n half jaar geleden. En toch al gekibbel, want de andere doet of is niet wat ik wil. Eens de roze wolkjes voorbij geschoven zijn, komen de ware agenda’s op tafel. In de quote ‘een relatie hebben’ verschuift het accent plots naar ‘hebben’. De andere bezitten, eisen stellen, controleren, verwijten en naar je hand zetten. Zich continu bemoeien met de andere om de eigen leegte op te vullen. Zich pas ’ goed’ voelen als de andere tussen jouw eigen lijntjes loopt. De andere jou gelukkig doen maken omdat je dat zelf niet kan. Want wie zelf goed in zijn/haar velt zit, gunt dit zeker ook de partner in woord en daad. Elk ‘ik’ wordt dan beter door ‘wij’, in plaats van omgekeerd. Maar dit is blijkbaar een zeer moeilijke leerstof, ook nog in de tweede of derde zit. Of zijn we hardleers aangezien zelfs een ezel zich geen tweede keer stoot aan dezelfde steen. Misschien helpt een beetje poëzie, mijmeringen van V. Satir:

‘Ik wil je liefhebben, zonder je vast te houden.
Ik wil je waarderen, zonder te oordelen.
Ik wil met je meegaan, zonder beslag op je te leggen.
Ik wil je uitnodigen, zonder te eisen.
Ik wil je alleen laten, zonder me schuldig te voelen.
Ik wil je kritiek geven, zonder je te beledigen.
Als ik van jou hetzelfde kan ontvangen, leren we elkaar werkelijk kennen,
wordt ons leven verrijkt.’

Enjoy the road

jijikwij

Ik struin rond in een park. Zomerse tijd. Het zwerk hel blauw. Het vele groen zongekleurd en welriekend. Wemelend jong volk. Herinneringen en heimwee. Lang geleden was ik er student zonder lief.

Ik ruik, voel, geniet met volle teugen. Ik kijk gulzig rond en zoom vooral in op mensenkoppels voor zover dat van buitenaf te zien is. Zoals vlak voor mijn neus. Hij een paar meter voorop, ietwat voorover gebogen, handen netjes op de rug. Zij er achteraan. Op een paar meters afstand. Haar gezichtje een beetje op donderweer. Hij kijkt af en toe om in haar richting en vangt onderweg veel schoon van deze studentenstad. Zo gaan ze hun gang.

Of daar. Hij en zij zitten naast elkaar op een terras. Ze kijken richting passerend volkje en produceren moeiteloos edoch eensgezind rechtlijnig commentaar. Niet veel positiefs zo te horen maar alles ter rechtvaardiging van het eigen gelijk en van hoe het vroeger allemaal beter was. Geen wolkje twijfel.Tot ze uit het niets aan het tafeltje naast hen, gezelschap krijgen. Een ander koppel, zo vermoed ik. Hij met verse sandaaltjes en witte sokken. Zij: ‘ Allee Jef zet u daar!’ En zo geschiedde. Met zijn rug naar de kleurrijke passage van mensen in vakantiestemming. De bediening laat een halve minuut op zich wachten maar dat is buiten haar gerekend. Zij veert op, stapt met stoute tred zelf naar de toog en komt terug met twee pintjes. Wat volgt is stilte. Het witte sokkenkoppel kijkt elkaar aan en fronst voor één keer woordeloos de wenkbrauwen. Tegelijk!

Ik struin verder en glijdt een beetje af in een jamber-roes: ‘Koppels. Wie zijn ze? Waar gaan ze naar toe? En waarom blijven ze bij elkaar?’ Tot ik er weer eentje in het vizier krijg. Veertigers of daaromtrent. Ze lopen dicht naast elkaar. Niet hand in hand maar met speels of uitdagend fysiek contact. Zo af en toe. En dan hun blikken. Ook af en toe richting elkaar in een wolk van warme verbondenheid. En stralend contentement. Geen woorden. Nu toch niet. Enkel samen ‘zijn’ in de stad waar voor mij veel begon. Ach hoe heerlijk lijkt dat. Misschien ooit nog eens echt.

Jij giechelt, ik lach
Jij glundert, ik smelt
Jij glimlacht, ik geniet
Om wat je woordeloos vertelt

Enjoy the road

Jijikwij

Liefde is een werkwoord. We kennen deze quote. Partners moeten met elkaar praten en overleggen, duidelijke afspraken maken, gevoelens uiten, op een positieve manier feedback geven, de lasten evenredig verdelen, ook al eens rekening houden met de andere, conflicten of meningsverschillen constructief oplossen,…Deze en andere werkthema’s gaan niet echt over liefde maar over relaties. Daar zou dan moeten aan gewerkt worden. Dit klinkt aannemelijk want voor niets gaat de zon op. Maar het ene werken is het andere niet. Als je ’s ochtends monter en wel uit bed glijdt en staat te trappelen van ongeduld om te gaan werken, dan voelt dit als iets leuks, uitdagend, als iets wat energie geeft in plaats van kost, zeg maar als een soort hobby. Wanneer er dan op het werk spanningen, conflicten, meningsverschillen opduiken, dan ben je vragende of zelfs eisende partij om ze aan te pakken en op te lossen. Om eraan te werken als iets vanzelfsprekends. Maar als je ‘s ochtends bij de gedachte aan het werk jezelf als het ware letterlijk uit bed moet trekken, dan kleurt dat werken jouw dag niet.

Dit gaat ook op voor liefde en relaties. Waar er liefde is, voelt het vanzelfsprekend om stoorzenders aan te pakken. Dit kost allicht inspanning en moeite maar voelt niet aan als werken. Maar waar geen liefde is, wordt elke relatie een werkwoord dat helaas geen liefde zal voortbrengen.

Ik vergelijk liefde of wat we eronder verstaan nogal eens met een primer. Dit klinkt wellicht wat aards of oneerbiedig, wat niet mijn bedoeling is. Maar we kennen allemaal het nut van primers. Ze geven aan al wat er bovenop wordt geverfd of gevernist een mooiere kleur of glans, een grotere duurzaamheid. Zo vergaat het ook de liefde. Het is de basislaag waardoor relatievormen waarin die liefde gegoten is, pas goed tot hun recht komen en veel minder onderhevig zijn aan krassen, verkleuring of slijtage.

De verholen boodschap hierachter is natuurlijk dat partners of koppels wellicht eerder aan hun liefde moeten werken dan aan hun relatie. Maar kan dat wel of hoe doe je dat? Ik besef dat ik hiermee op glas ijs kom, want liefde kan je natuurlijk niet uitgieten in regeltjes, recepten of vaardigheden zoals je dan met relaties wel kan. Ze laat zich immers niet grijpen.

Dus partners of bijna-partners, gescheiden of nog net-niet-gescheiden-partners en alle stellen wie het interesseert: ga tegenover elkaar zitten en kijk elkaar een tijdje in de ogen of probeer dat in elk geval te doen. Word je er bewust van of dit zonder moeite lukt – toneeltje spelen in deze hou je toch niet lang vol - en ook nog warm aanvoelt. Als dit zo is, dan zit het met de liefde als primer alvast niet slecht. In het andere geval is er heel wat werk aan de winkel.

Liefde is wat jouw relatie draaiende houdt

Enjoy the road
jijikwij