terug

Houdbaarheidsdatum van de etalage

donderdag 5 november 2026

Gisterenavond begon mijn writer’s block zielige vormen aan te nemen.
Ik begon melancholische gedichten over ‘onmogelijke’ liefdes te schrijven, tot een man op deze site vroeg:
“Hoe is Gent?”
“Eigenwijs,” antwoordde ik.
“Hoe kan een stad eigenwijs zijn?”
“Omdat ze weinig behoefte heeft zich mooier voor te doen dan ze is.”
En toen kwam het verlossende zinnetje:
“Als dat ook iets zegt over de gids... graag de echte, niet de opgeleukte.”
Daar was mijn blog.

‘WYSIWYG’ was één van de eerste afkortingen die ik in een profiel op deze site tegenkwam. Ik zou er later nog veel andere opzoeken.
Ook in mijn profiel staat het zinnetje: ‘What you see is what you get.’
Een maand later postte ik een foto met mijn krulspelden terwijl ik tegelijkertijd ervoor zorgde dat ik er 24 uur per dag op mijn best uitzag, uit angst voor een onaangekondigd bezoekje.
Het zou niet de eerste keer zijn.

De vraag van de potentiële toerist zorgde weer voor een paar slapeloze uren.
Wanneer bereik je het stadium waarop je denkt dat de etalage dicht mag, dat hij ook het productieproces mag zien?
Ik noem het ook wel eens mijn ‘groot onderhoud’.
Benen ontharen, zwarte of groene smurrie op mijn gezicht, beenmaskers (jawel, heren, die bestaan echt!), eeltvijltjes, wenkbrauwen, … zijn dingen die in het prille begin nog in de gedemilitariseerde zone horen, waar mijn aangezicht voorlopig nog door de Conventie van Genève beschermd wordt.

Het betekent niet dat ik niet authentiek ben omdat ik niet meteen op date één mijn volledige persoonlijkheid, inclusief eeltvijl, op tafel leg.
Ik ben niet minder echt omdat ik eerst mijn mooie jurk aantrek.
De vraag is wanneer ik voldoende vertrouwen heb om hem ook binnen te laten wanneer mijn jurk in de was zit.

Blijkbaar kon het verrassend snel gaan en verbazend gewoon worden.
Conversaties over aambeien als bijwerking van medicatie.
Een momentje van herkenning.
‘Oeps, mijn Movicol vergeten. Heb jij er eentje voor mij?’
Hoe sexy is ’s ochtends wakker worden met de geuren van de nacht nog om je heen?
Je haar alle kanten uit, een restantje mascara op je wang en op onze leeftijd al eens een walletje onder de ogen.
Even naar de badkamer om te plassen.
De deur openlaten, want we waren aan het praten. Gewoon verder praten. Of lachen.

Ergens onderweg was blijkbaar iets veranderd.
Alles wat ik in het begin zorgvuldig buiten beeld hield om toch vooral een enigszins aantrekkelijke indruk te maken, mocht ineens gezien worden.
Niet omdat het aantrekkelijker was geworden. Zijn aambeien hadden geen persoonlijke groei doorgemaakt en Movicol is volgens mij geen afrodisiacum.
Ik hoefde alleen niet meer voortdurend aantrekkelijk te zijn.
Alles mogen laten zien wordt een vorm van intimiteit.
Fysiek lukt dat blijkbaar.
Maar wanneer gaat ook figuurlijk de badkamerdeur open?

Wanneer durf ik chagrijnig te zijn zonder het onmiddellijk te compenseren met charme?
Wanneer mag ik zeggen: ik heb vandaag geen zin om te praten?
Wanneer hoef ik niet interessant te zijn?
Wanneer vertel ik iets waarvan ik weet dat hij het misschien niet leuk zal vinden?
Wanneer mag hij ontdekken dat mijn ‘eigenwijs’ soms gewoon betekent dat ik niet knik om van een discussie af te zijn?
WYSIWYG klinkt geweldig, zolang we zelf mogen bepalen wanneer de ander precies kijkt.

Ik tracht alvast to walk the talk. Nu nog afwachten of ‘de echte, niet de opgeleukte’ ook geldt wanneer de gids aan haar groot onderhoud toe is.

Mila

geplaatst door Mila - 81 keer gelezen