terug

Mijn comfortzone nam ontslag

maandag 2 november 2026

Er zijn mensen die richting hun zestigste beginnen nadenken over rust, regelmaat en een comfortabele zetel. Ik besloot het anders aan te pakken. Ik zou mijn comfortzone eens stevig onder handen nemen. Want als ik dan toch richting zestig ging, kon ik evengoed nog wat stommiteiten, spannende avonturen en onverstandige beslissingen verzamelen. Liefst met een beetje stijl.
Het begon allemaal met goede voornemens. En zoals dat bij mij wel vaker gaat, had ik er meteen een stuk of 101. Ofwel doe ik niets, ofwel moet het leven dringend een nieuw hoofdstuk krijgen.

Dus ging ik burlesque doen. Met een zekere vorm van elegantie, sensuele bewegingen en het besef dat mijn lichaam soms andere instructies krijgt dan mijn hersenen.

Daarna volgde een boudoirfotoshoot. Een ervaring waarbij je toch even moet slikken wanneer je daar staat, half aangekleed, voor een camera en met de opdracht om vooral jezelf te zijn. Maar ik deed het. Omdat ik mezelf ook eens wilde zien door een andere lens. Niet als de vrouw die van alles moet regelen, organiseren en oplossen, maar gewoon als vrouw. Met rondingen, lijntjes, imperfecties en een flinke portie zelfvertrouwen. Of toch een poging daartoe.

Ik ging alleen naar een spirituele beurs, dronk alleen koffie op een terras en ontdekte dat je helemaal geen gezelschap nodig hebt om een leuke namiddag te hebben. Mijn Datejungle-verhalen werden ondertussen ook een stuk kwetsbaarder. Me minder verstoppen achter grappige anekdotes en meer laten zien wat er werkelijk achter die verhalen zat. Want humor is een fantastische uitvinding, maar soms ook een uitstekend rookgordijn.

Ook op liefdesvlak bleef het leven niet bepaald stilstaan. Ik stelde me opnieuw open, ging daten, liet me verrassen. Ik ontdekte vooral dat ik niet zomaar iemand zoek om mijn leven mee te vullen. Het moet ook nog eens leuker worden met die persoon. En dat is een verschil.

Maar misschien waren de grootste veranderingen niet eens de dingen die ik bewust op mijn lijstje had gezet.

Mijn dochter ging het huis uit. En plots woonde ik voor het eerst in mijn leven helemaal alleen. Ik had me voorbereid op een periode van wennen, lege avonden en misschien af en toe een dramatisch momentje met een glas wijn. Maar verrassend genoeg gaat me dat bijzonder goed af. Ik geniet van mijn vrijheid, mijn eigen ritme en het feit dat niemand vraagt waarom ik om elf uur nog aan het rommelen ben. Blijkbaar ben ik best aangenaam gezelschap voor mezelf. Wie had dat gedacht?

Ik volgde een intense Kundalini-sessie, ontdekte hoe fijn het kan zijn om even helemaal in mezelf te keren en begon stilaan te begrijpen dat groeien niet altijd betekent dat je iets moet toevoegen. Soms moet je vooral iets loslaten.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, besloot ik mijn verjaardag goed in te zetten. Dat werd geen bescheiden koffietje met een stukje taart, maar een avond alsof ik opnieuw twintig was. Wijn, ambiance, plezier en waarschijnlijk hier en daar wat bewijs dat mijn recuperatievermogen niet meer helemaal dat van twintig is.

Als ik terugkijk, heb ik misschien niet alles gedaan wat op mijn lijstje stond. Maar ik heb wel gedanst, mezelf getoond, alleen op pad gegaan, nieuwe dingen geprobeerd, getwijfeld, gelachen en af en toe mijn eigen grenzen verlegd.
En nu tijd voor een nieuw levensjaar. Met wat meer levenservaring, een paar extra rimpels, een mond die nog altijd sneller is dan mijn filter en een hoofd vol plannen.

Want als ik één ding geleerd heb dit jaar, is het dat het leven niet kleiner wordt naarmate je ouder wordt. Je moet alleen zelf blijven besluiten hoe groot je het maakt

geplaatst door Jungle - 16 keer gelezen