Blogs

Toen ik net mijn eerste onwennige stappen zette op het datingpad, was ik nog een zalig naïeve dromer. De jungle was voor mij een romantisch grasveld vol charmante mannen met serieuze bedoelingen. Tot ik Bert ontmoette.

Het is een hot item onder daters. De eerste indruk. Er valt veel over te zeggen, wellicht te veel om in één blog behoorlijk samen te vatten. Ik doe toch een poging.

Vroeger had je koffie. Punt. Je dronk ‘m zwart, met suiker, met melk, of – als je geluk had – met een toefje slagroom. Niemand vroeg of je havermelk wilde, of je bonen uit Guatemala kwamen, of je voorkeur gaf aan een flat white, een cortado of een matcha latte met een vleugje kaneel. Je had koffie. Klaar.

Zo was het ook met de liefde. Je ontmoette iemand, voelde een klik (of je hoopte dat die vanzelf kwam) en je deed je best om er iets van te maken. Je was niet de hele tijd bezig met de vraag “Wat als er nog een leukere komt als ik nog even wacht?"

Een simpele en veel gebruikte vraag om bij een date het gesprek op gang te trekken. Simpel antwoord ook: ‘Jawel, dat viel mee, gps hé!’

Introverten zouden verlegen zijn, gesloten, mensenschuw of zelfs asociaal, weinig communicatief of moeilijk mee om te gaan. Ik ben er zelf eentje en ervaar dat veel van wat over introverten wordt gedachtof geschreven, huizenhoge misverstanden ziin. Tijd dus om één en ander recht te zetten.

Je kent het moment wel: de date loopt op z’n einde, het gesprek kabbelt voort… en dan verschijnt ineens de rekening, als een test die je moet zien te doorstaan. Plots voel je het: de onzichtbare weegschaal tussen principes, charme en eerlijkheid.

Want ja, ik ben financieel zelfstandig en daar ben ik trots op. Ik betaal mijn eigen wijn, huur en vibrator. Dus nee, ik hoef echt niks van een man aan te nemen en ik heb geen zin in wederdiensten voor een carpaccio en een glas wijn. Dus wat doe je? Je stelt voor om te splitten. Want: gelijkwaardigheid! Onafhankelijkheid! Vrouw van de 21e eeuw!

Nylonkousen! Opmerkelijk onderwerp voor een datingsite! Toch? Even geduld, lees verder en adem dan opgelucht: ’Ach ja, natuurlijk!’

De rugzak

We zouden er allemaal één dragen. Een grote of zware, een kleine of lichte. En, onze rugzak zou een grote rol spelen in hoe we contacten leggen of een relatie proberen uit te bouwen. Ook in mijn rugzak is een behoorlijk zware kassei gedropt door het onverwachte overlijden van mijn partner. Nu al jaren geleden. Maar het heeft mijn kijk op het fenomeen rugzak wel gewijzigd.

Ken je dat? Je opent vol verwachting je datingapp, nieuwsgierig naar wie er interesse heeft getoond. En daar is-ie dan: een match! je voelt wat spanning en denkt: "Dit is misschien de connectie waar ik op hebt gewacht". Vol hoop klik je op het chatvenster, klaar om een conversatie te beginnen. En wat staat daar? Eén woord. "Hey." Of, als hij echt z'n best doet: "Hey, mooie foto."

‘Vlgones een odnezreok zjin snigles mniedr gleukikg dan kpoples.’

Met een beetje moeite leest je wellicht: ‘Volgens een onderzoek zijn singles minder gelukkig dan koppels.’ Je leest dan niet wat er staat! Dat komt omdat complexe hersenprocessen ervoor zorgen dat we niet letter per letter
lezen maar woorden als een geheel. Op deze wijze gebeurt het ook dat we letters of zelfs woorden die in een zin
of tekst ontbreken, onbewust aanvullen en de fout niet eens opmerken. (Heb je, buiten de eerste zin, de
schrijffout in deze tekst opgemerkt?)